23.12.16

Γεννήθηκα δίπλα στα νερά του Μαρμαρά

Αναδημοσιεύσεις: Καφές και Δημοκρατία: Aziz Nesin
άβαγνον: Αζίζ Νεσίν, Τούρκος σατυρικός συγγραφέας, πολιτικό...: "Σώπα μη μιλάς", "Ο καφές και η δημοκρατία", δύο συγκρονιστικά ποιήματα του Αζίζ Νεσίν ... Γεννήθηκε ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ το 1...
Aziz Nesin: Τούρκος σατιρικός συγγραφέας και πολιτικός ακτιβιστής. Ένας από τους πιο γνωστούς λογοτέχνες της Τουρκίας διεθνώς κι ένα από τα πιο φωτεινά μυαλά της γειτονικής χώρας. Γεννήθηκε ως Μαχμούτ Νουσρέτ Νεσίν στη νήσο Χάλκη της Κωνσταντινούπολης στις 20 Δεκεμβρίου 1915. Αζίζ ήταν το όνομα του πατέρα του, που τον έχασε σε μικρή ηλικία. Μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και στα 19 του αποφάσισε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα. Εισήλθε στη Σχολή Ευελπίδων της Τουρκίας και το 1939 ονομάσθηκε ανθυπολοχαγός πεζικού. Στα γράμματα εμφανίστηκε το 1944, δημοσιεύοντας ποιήματα και διηγήματα στη λογοτεχνική σελίδα της εφημερίδας «Μιλιέτ». Ένα χρόνο αργότερα αποτάχθηκε από το στρατό για τις αριστερές του πεποιθήσεις.
Δυο πράγματα δεν ευδοκιμούν στη χώρα μας.
το ένα είναι το δέντρο του καφέ
και το άλλο η Δ η μ ο κ ρ α τ ί α.
Και τα δύο μας έρχονται από το εξωτερικό.

Στα χώματά μας δεν μπορέσαμε ν’ αναπτύξουμε
με κανένα τρόπο το δέντρο του καφέ.
Το κλίμα της χώρας μας, το νερό, το χώμα,
δεν είναι κατάλληλα
για την ανάπτυξη του δέντρου αυτού.

Όσο για τη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α…
Η αλήθεια είναι πως ό,τι περνούσε από το χέρι μας,
δεν παραλείψαμε να το κάνουμε,
για την ανάπτυξή της, για την εδραίωσή της.

Αν κοιτάξετε την ιστορία μας,
πριν από εκατό χρόνια πάνω κάτω
ρίχτηκε στη χώρα μας
ο σπόρος της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς.

Είναι εκατό χρόνια που όλο λέμε:
“Αμάν η Δημοκρατία μας μπουμπούκιασε!…”
“Η νεαρή Δημοκρατία μας!…”
“Αμάν η νεαρή Δημοκρατία μας!…”

Να είναι δοξασμένος αυτός που τη μεγάλωσε,
μόλις καταφέραμε τόσα χρόνια να φέρουμε
σ’ αυτό το ανάστημα τη Δημοκρατία,
έγινε ένα φιντάνι η Δ η μ ο κ ρ α τ ί α.

Αν ξοδεύαμε αυτό τον κόπο των εκατό χρόνων
που αφιερώσαμε στη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α,
για την ανάπτυξη του καφέ,
σήμερα η χώρα μας θα γινόταν δάσος από καφέ,
που δεν τ’ άγγιξε ο μπαλτάς του ξυλοκόπου.

Στο παρελθόν κρίθηκε απαραίτητο,
δεν το είχαμε καταλάβει.
αντί να φυτέψουμε σπόρο καφέ,
φυτέψαμε το σπόρο της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς.

“Δόξα τω Θεώ”, αν και δεν έχουμε καμιά στενοχώρια
απ’ τη μεριά της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς,
εμείς ξέρουμε το τι τραβάμε
από την έλλειψη του καφέ.

Καφές είναι αυτός!… Δε μοιάζει σε τίποτε.
Έτσι είναι η Δ η μ ο κ ρ α τ ί α;
Και να είναι και να μην είναι το ίδιο κάνει…
Αν δεν υπάρχει καφές,
του ανθρώπου το κεφάλι γυρίζει,
αν δεν υπάρχει Δ η μ ο κ ρ α τ ί α,
του ανθρώπου το κεφάλι δεν γυρίζει.

Ο καφές μοσκοβολάει, η Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ούτε καν έχει μυρουδιά.
Τον καφέ τον βάζεις στο φλιτζάνι, τον πίνεις.
Η Δ η μ ο κ ρ α τ ία ούτε τρώγεται, ούτε πίνεται.

Σε τι χρειάζεται αυτή η Δ η μ ο κ ρ α τ ί α,
μπορείτε να μου πείτε;
Στη χώρα μας έρχεται από το εξωτερικό
μπόλικη μπόλικη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α,
αλλά καφές δεν έρχεται.

Τον καφέ τον πουλάνε, τη Δημοκρατία τη δίνουν
Τον καφέ τον πουλάνε, τη Δημοκρατία τη δίνουν.
Ο καφές είναι με λεφτά, η Δημοκρατία τζάμπα
Για τον καφέ χρειάζεται συνάλλαγμα,
για τη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α.. τίποτα δεν χρειάζεται.

Για κοιτάξτε το τι τραβάμε απ’ τον καφέ.
Σάμπως δεν έχουμε συνηθίσει στον καλό καφέ;
Αμέσως καταλαβαίνουμε
τον καλό καφέ απ’ τον άσκημο,
το μπαγιάτικο απ ‘το φρέσκο,
το νοθεμένο απ ‘το σκέτο.

Ζωή να ‘χουνε, μερικοί πατριώτες
μας έκαναν ψεύτικο καφέ.
Στην αρχή βγήκε ο κριθαρένιος καφές,
δεν έπιασε.

Ύστερα βγήκε καφές από φασόλια,
δεν το κατάπιαμε.
Εμείς σαν έθνος είμαστε θεριακλήδες του καφέ.
αν και καταπίνουμε όλες τις απομιμήσεις,
του καφέ την απομίμηση.. δεν την καταπίνουμε.

Ω, Ύψιστε! Να γινόταν... τόσο δα
απ’ ό,τι καταλαβαίνουμε απ’ αυτόν τον καφέ,
να κ α τ α λ α β α ί ν α μ ε... και από Δ η μ ο κ ρ α τ ί α.

 Σχετικά Σώπα μη μιλάς

21.11.15

Strindberg: Ο χορός του θανάτου

Φιλαρέτη Κομνηνού - Δημήτρης Καταλειφός
August Strindberg: Ο πατέρας του Θεάτρου του Παραλόγου
Στις θεατρικές αίθουσες παίζονται πολλά και αξιόλογα έργα. Από τις πιο ενδιαφέρουσες επιλογές είναι και το έργο "Ο χορός του θανάτου" του Σουηδού δραματουργού Αύγουστου Στρίντμπεργκ. Το έργο παίζεται στο θέατρο "Εμπορικόν" με πρωταγωνιστές τους Φιλαρέτη Κομνηνού, Δημήτρη Καταλειφό, Βασίλη Μπισμπίκη.

«Ο Χορός του Θανάτου» γράφτηκε από τον Στρίντμπεργκ το 1900. Εχει επηρεάσει άμεσα συγγραφείς όπως ο Ο’Νιλ, ο Άλμπυ, ο Ιονέσκο, ο Πίντερ. Αποτελεί τον προάγγελο για το «θέατρο του παραλόγου» που κυριάρχησε στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα. Πρόκειται για ένα έργο με θέμα την έγγαμη σχέση με καταληκτικό —αρνητικό δυστυχώς ερώτημα "τι είναι αυτή η σχέση;".

Διαπραγματεύεται με χιούμορ και σαρκασμό την αιώνια πάλη των δύο φύλων μέσα από το θεσμό του γάμου. Η αγάπη, το μίσος, το άγχος του θανάτου και η παράνοια, εναλλάσσονται ακατάπαυστα σ’ αυτή τη σχέση. Ο άνδρας και η γυναίκα, εχθροί και σύμμαχοι ταυτόχρονα στο μυστηριώδες σύμπαν που τους περιβάλλει, είναι καταδικασμένοι να συνυπάρχουν και ανήμποροι να κατανοήσουν αν η ζωή τους αποτελεί εντέλει φάρσα ή τραγωδία.

Πληροφορίες O Χορός του Θανάτου
  • Θέατρο Εμπορικόν Σαρρή 11 Ψυρρή 
  • Μέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Κυριακή: 20:00 Πέμπτη, Παρασκευή: 21:00 Σάββατο: 18:00, 21:00 
  • Τηλέφωνο: 211 1000 365

culturenow.gr

10.8.14

Αύγουστος Στρίντμπεργκ (1849 - 1912)

August Strindberg: Αέρας ελευθερίας από τα δεσμά
Τηλεόραση της Βουλής - 4ο μέρος της τηλεοπτικής μεταφοράς Αύγουστος Στρίντμπεργκ ένα ελεύθερο πνεύμα (Frittankaren / The freethinker). Μια παρουσίαση της τέχνης και της ζωής του μεγάλου δραματουργού Αυγούστου Στρίντμπεργκ (1849-1912). Ο Στρίντμπεργκ σκιαγραφείται ως ένας επαναστάτης, ένας ιδεαλιστής που επικρίνει ανοιχτά την υποκρισία της Σουηδικής κοινωνίας του 19ου αιώνα. περισσότερα για το έργο "The Free Thinker" (Αύγουστος Στρίντμπεργκ - ένα ελεύθερο πνεύμα).
"August Strindberg" by HULTON-DEUTSCH COLLECTION/CORBIS/SCANPIX - [1]. Licensed under Public domain via Wikimedia Commons. 1849 - 1912
Ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ υπήρξε ο μεγαλύτερος Σουηδός θεατρικός συγγραφεύς - θεωρείται ένας από τους πατέρες του μοντέρνου θεάτρου - μυθιστοριογράφος με έργα που ανήκουν στο παγκόσμιο ρεπερτόριο: (Ο Πατέρας 1887 (Fadren), Δις Τζούλια 1888 (Froken Julie), ο Χορός του Θανάτου κλπ.).

Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη το 1849, από πατέρα με ενασχόληση στη ναυτιλία. Από νωρίς ασχολήθηκε με τη συγγραφή εγκαταλείποντας τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Ουπσάλα και της Στοκχόλμης μετέπειτα —αρχής γενομένης από το Ο κυρ- Ορλώφ (1872) / (23 ετών) με θέμα τη θρησκευτική μεταρρύθμιση στη Σουηδία - έργο που απορρίφτηκε αρχικά από τους εκδότες και τα θέατρα και του δημιούργησε μεγάλη ψυχική δοκιμασία. Κάτω από την επίδραση του Φλομπέρ γράφει το νατουραλιστικό μυθιστόρημα στα Σουηδικά το "Κόκκινο Δωμάτιο" 1879 (Roda Rummet), μια σάτιρα των χαλαρών εθίμων στη Σουηδία της εποχής.

Την περίοδο αυτή γνωρίζεται και παντρεύεται με τη βαρώνη Σίρι Φον Έσσεν. Στο διάστημα 1882 - 1889, εγκαταλείπει τη Σουηδία για να ταξιδέψει στη Γερμανία Γαλλία, Ιταλία, Ελβετία όταν κατά τη διάρκεια αυτών των ετών γράφει τη ρεαλιστική συλλογή διηγημάτων Οι Παντρεμένοι 1887 - έργο που κατάσχεται αλλά και γίνεται η αφορμή της εκτίναξης στα ύψη της δημοτικότητας του στο κοινό της Σουηδίας - κάτι που τον κάνει να επιστρέψει πίσω στην πατρίδα του για να υπερασπισθεί τον εκδότη του από την κατηγορία της βλασφημίας.
Γράφει τους Παντρεμένους 2 μια ακόμη πιο καυστική συλλογή με διηγήματα με έντονο το ύφος μισογυνισμού και αντιφεμινισμού. Το 1886 γράφει το αυτοβιογραφικό του έργο ο "Γιος της Δούλας" (Tjanstekvinnars son).

The Freethinker: Αύγουστος Στρίντμπεργκ - Σίρι φον Έσσεν - Εικόνα άνω πηγή
Κατά το 1888 πληροφορείται τη στροφή προς τη τρέλα του Φρειδερίκου Νίτσε με τον οποίο διατηρεί προσωπική αλληλογραφία —κάτι που τον εξουθενώνει ψυχολογικά μιας και ο ίδιος έχει προ ετών στραφεί στο ρεύμα του μυστικισμού που άλλωστε δεν τον βοήθησε να αποτρέψει το επερχόμενο απόγειο της κρίσης του —όταν κλείσθηκε σε ιδιωτική ψυχιατρική κλινική μεταξύ 1895-1897 στο Παρίσι, για να θεραπευτεί.

Μετά τα πρώτα ευτυχισμένα χρόνια του γάμου του ζώντας μια έντονη ψυχολογική προσωπική περιπέτεια ο Αύγουστος Στρίντμπεργκ βιώνοντας συνεχείς καυγάδες ζήλιες, στρέφεται ενάντια στο θεσμό του γάμου και της οικογένειας βρίσκοντας διέξοδο στη ζωγραφική —πράγμα που δεν αποτρέπει στο τέλος το διαζύγιο το 1891, μετά την επιστροφή του από την Ευρώπη. Στη συνέχεια ακολουθούν και άλλοι γάμοι - πάντα με το ίδιο άδοξο τέλος —κινούμενος εξ αυτού στο ίδιο πάντα μοτίβο της στηλίτευσης και της αποφυγής των δεσμών του γάμου και των πολλαπλών του δεσμεύσεων, ως υπόβαθρο στα έργα του.
Άλλα έργα Θέατρο:
  • Οι Πιστωτές 1888  
  • Η πιο δυνατή 1890 
  • Ο Παρίας 1890 
  • Το Πάσχα 1891 
  • Μπροστά στο Θάνατο 1914 καθώς και ιστορικά έργα 
  • Βασίλισσα Χριστίνα
  • Ερρίκος ΙΔ
  • Κάρολος ΙΒ 
Πεζογραφία:
  • Μονάχος 1903 (Ensam) 
  • Μαύρες Σημαίες 1907 (Svarta Fanor) (Το "Κύκνειο Άσμα του")
Πέθανε στη Στοκχόλμη το 1912 (65) στο σπίτι του - αποκαλούμενο "Ο Γαλάζιος Πύργος", οδός Drottninggatan 85 (Stocholm).

20.7.13

Σώμερσετ Μωμ: Αναζητώντας την κρυμμένη πλευρά

Maugham, Somerset 1874 - 1965

Άγγλος συγγραφεύς που γεννήθηκε στο Παρίσι. Θεωρείται σαν ένας λίαν έμπειρος αφηγητής και δάσκαλος της τεχνικής της μυθιστορηματικής γραφής. Ένα εσωστρεφές παιδί που έπασχε από κάποια βραδυγλωσσία, ορφάνεψε στην ηλικία των δέκα ετών και έζησε με τον εφημέριο θείο του. Αν και σπούδασε αποφοιτώντας στην Ιατρική δεν άσκησε αυτό το επάγγελμα - αντίθετα αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία.

Έζησε με μεγάλο στιλ περνώντας όλο του τον καιρό σε ταξίδια πότε στη Γαλλική Ριβιέρα, πότε στην Ανατολική Ασία, πότε στο Δυτικό Ειρηνικό. Ο Μωμ έγραψε με κάποια ειρωνεία, εμβαθύνοντας την παρατήρηση του, συχνά εκφράζοντας μια κυνική αποστασιοποιημένη στάση προς τη ζωή. Κέρδισε πρώτα την αναγνώριση σαν δραματουργός πριν γίνει γνωστός σαν συγγραφέας, με το πρώτο του σατυρικό έως σαρδόνιο έργο την Κυρία Φρέντερικ (1907). Ακολούθησαν οι επιτυχίες Ο Κύκλος (1921), Οι Καλύτεροι (1923), Η πιστή σύζυγος (Constant Wife) (1927).

Ο Μωμ έγραψε οκτώ μυθιστορήματα προτού γράψει το συναρπαστικό - μερικώς αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα "Ανθρώπινη Δουλεία" (1915) μια ιστορία της επίπονης ενηλικίωσης ως τη πλέρια αυτοπραγμάτωση, ενός νέου εαίσθητου ζωγράφου. Σαν ρεπόρτερ στη Ρωσία - απεσταλμένος για να καλύψει την Οκτωβριανή επανάσταση, κατά την εποχή του Α΄παγκοσμίου πολέμου, έγραψε το "Μυστικός πράκτορας" (Secret Agent),(1928) - βιβλίο που επηρρέασε τους μετέπειτα συγγραφείς κατασκοπικής λογοτεχνίας - τους Βρετανούς Γκράχαμ Γκρην και Ιαν Φλέμιγκ καθώς και τον Γάλλα Ζαν λε Καρέ.

Άλλα διάσημα μυθιστορήματα του Μωμ είναι "Το Φεγγάρι και έξι Πένες" (1919) βασισμένο στη ζωή του Γάλλου ζωγράφου Πωλ Γκωγκέν, "Κέικς και Μπύρες" (1930) που σατυρίζει τους Τόμας Χάρντυ και Χιου Ουόλπολ και το "Στην κόψη του ξυραφιού" (1944) που εξιστορεί την εναγώνια αναζήτηση του νεαρού Αμερικάνου Larry Durrell στην πορεία του για πνευματική ολοκλήρωση - σκοπό που συνολικά εκείνη η γενιά είχε, χρησιμοποιώντας διάφορους τρόπους φυγής από μια πραγματικότητα που δεν άντεχε (Beat Generation), ενστερνιζόμενοι ως και τις μακρινές θρησκείες της Ανατολής (Βουδισμό, Ινδουϊσμό).

Συχνά τα γραπτά του, ιδίως οι σύντομες ιστορίες του "η Βροχή" και "το Γράμμα" έχουν ως υπόβαθρο τα εξωτικά μέρη όπου έζησε. Στη συνέχεια της διαδρομής του και προς την τέλος της ιδιαίτερα, ο Μωμ ασχολήθηκε με τη συγγραφή δοκιμίων όπως "Η Τέχνη του Μυθιστορήματος", "Μια εισαγωγή σε δέκα νουβέλες και τους συγγραφείς τους" (1955), είναι τα χαρακτηριστικά δείγματα αυτής.

Υπήρξε ένας από τους γνωστότερους και πλέον επιτυχημένους συγγραφείς σε όλη τη διάρκεια της ζωής του - αρκετά έργα του μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη πρωτοστατούσης της "Ανθρώπινης Δουλείας" (Human Bontage), (1915), με πρωταγωνιστές version του 1934, τους Μπέττυ Ντέιβις, Τρέβορ Χάουαρντ - ταινία που έκανε γνωστή τη Μπέττυ Ντέιβις και την καθιέρωσε στους ρόλους της ωραίας κακιάς. Η υπόθεση αφορά τη σκληρή σερβιτόρα Mildred Rogers, που οδηγεί τον φτωχό, μερικώς ανάπηρο και ολικώς απελπισμένο και εξ αιτίας της, ζωγράφο Philip Carey, σε έσχατα σκαλιά της ανθρώπινης υποδούλωσης.

Περιέργως πως στα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα, περιήλθε σε μια κάποια αφάνεια. Ο ίδιος έλεγε με τον σατυρικό συνάμα κυνικό τρόπο που είχε καθιερώσει στα βιβλία του, "Είμαι πρώτος αλλά στη δεύτερη γραμμή!"
Πηγή: προσαρμογή, εμπλούτιση Maugham, Somerset / Αρχική Εικόνα πηγή / W. Somerset Maugham's Quote from Razor's Edge: We are walking according to the light we are given

24.10.12

Αλεξανδρινοί Βασιλείς

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης: "Τι άξιζαν αυτά τα κούφια λόγια"

Αλεξανδρινοί Βασιλείς 1912

Antonios and Cleopatra
Sir Laurence Alma - Tadema - Αντώνιος και Κλεοπάτρα 1883
Μαζεύθηκαν οι Αλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Αλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξη των στρατιωτών.

Ο Αλέξανδρος - τον είπαν βασιλέα
της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος - τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ' άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
Αυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς,
αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Αλεξανδρινοί ένοιωθαν βέβαια που ήσαν
λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήταν ζεστή και ποιητική,
ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό,
το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον
ένα θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης,
των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη,
ο Καισαρίων όλο χάρις κ' εμορφιά
(της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)·

Τον Καβάφη τον απασχολούσε επί μέρες ολόκληρες η περιγραφή των ενδυμάτων του Καισαρίωνα - το τι χρώμα θα ήταν το μετάξι. Μαρτυρία "Ταξιδεύοντας" Α΄τόμος - Ν. Καζαντζάκης.
(Από ποιητική βραδιά για τον Κων. Καβάφη της "Στέγης Σύρου" - 04/09)

κ' οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή,
κ' ενθουσιάζονταν, κ' επευφημούσαν
ελληνικά, κ' αιγυπτιακά,
και καποιοι εβραίικα,

γοητευμένοι με τ' ωραίο θέαμα --
μ' όλο που βέβαια ήξευραν
τι άξιζαν αυτά,
τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες.


Ποίημα Αρχική (Πηγή)
Εικόνα Αρχική Πηγή

6.9.12

Edgar Degas: Η σιδερώτρα

Edgar Degas (1834 - 1917) - La Repasseuse 1863
Παρατηρώντας αυτόν τον πίνακα το πρώτο που αναδεικνύεται είναι το ύφος της παρατηρούμενης γυναίκας: Είναι αλήθεια πως ο ζωγράφος βλέπει και αποτυπώνει με το πινέλο του αυτό που οι υπόλοιποι δεν διακρίνουν. Θα περίμενε εκ πρώτης όψεως κανείς να δει μια ανασκουμπωμένη, κουρασμένη γυναίκα που σιδερώνει - τουναντίον, διακρίνουμε τη χαρά, την ευχαρίστηση στο πρόσωπο του δρώντος υποκειμένου. Γιατί; αναρωτιόμαστε αυτή η χαρά;

Ο νους προσπαθεί να ερμηνεύσει: Η αναμονή για κάτι ευχάριστο που θα συμβεί εντός ολίγων ωρών; η χαρά για εκείνο που είχε προηγηθεί; η ευχαρίστηση για το ότι πλύθηκε καλά το ρούχο; το άκουσμα γνώριμων βημάτων και φωνών; η ικανοποίηση πως έχουν τελειώσει οι δουλειές του σπιτιού και τώρα το μόνο που μένει είναι αυτό το λίγο σιδέρωμα; Πολλά περνάνε σαν αστραπή από μπροστά μας.
Το θέμα είναι αναπάντεχα οικείο... Η κίνηση πιασμένη σε παρούσες γοργές, σβέλτες κινήσεις. Βλέπουμε το σίδερο να σηκώνεται, ν' ακουμπά στις πτυχές του ρούχου, να ξαναπέφτει με βιασύνη, γοργά στη σιδερώστρα.

Αλλά εκτός από τη θαυμάσια έκφραση και κίνηση που βγαίνουν απ' τον καμβά του ζωγράφου,, συναρπάζουν τα χρώματα του χρωστήρα: Το καφέ, το αχνό άσπρο, το ξέθωρο μπλε - χρώματα γήινα, μιας καθημερινότητας απτής που ανάγεται με τη δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη σε έργο Τέχνης πρώτης γραμμής, μέσα από την με ζήλο δουλεμένη παλέτα του.

Ο ζωγράφος εδώ δεν καταγίνεται με τις λεπτές αιθέριες φιγούρες των μπαλλαρινών, αλλά με τη φιγούρα της γυναίκας ασχολούμενης με τις οικιακές εργασίες - ανάγοντας τη φιγούρα αυτή σε σύμβολο γυναικείας φιγούρας διαχρονικής σημασίας.
πηγή εικόνας

14.8.12

Μελαγχολία - Jandra

Jandra
Αυτή η απόσταση όλο και μας χωρίζει
κάθε μέρα που περνά, ολοένα απομακρύνοντας μας
Φταίει η απόσταση
που δεν μπορείς να μ' αγαπήσεις;

Είναι που εξ αιτίας της
δεν μπορείς να με γνωρίσεις
μα αν γινόταν να νικηθεί
μόνο εσύ θα μπορούσες να με γιατρέψεις.

Αν μπορούσες να 'βλεπες
την κάθε ώρα, το κάθε λεπτό που περνά
θα με συναντούσες πάντα
στο γύρισμα της ματιάς σου.

Η απόσταση είναι το μόνο
που να νικήσουμε θα 'πρεπε
Στη θέα των ματιών σου και μόνο
θα μπορούσα να γιατρευτώ.

12.5.12

Έσπασα το τσόφλι και ξεχύθηκε η λάβα


The Black Book - εκδ. Αλεξάνδρεια

Laurence Durrell Interviewed: (Φθινόπωρο - Χειμώνας 1959 - '60)

'Έσπασα το τσόφλι και ξεχύθηκε η λάβα

ΕΡ. Θεωρείτε πως το "Μαύρο Βιβλίο" είχε σημασία για την ανέλειξη του "Αλεξανδρινού Κουαρτέτου";
ΑΠ. Μόνο στο μέρος που αυτό είχε σημασία για την προσωπική μου ανέλειξη. Αυτό ήταν η πρώτη μου ανακάλυψη δεν το θεωρώ σαν καλό βιβλίο. Το παρατράβηξα λίγο, υπάρχουν μέρη ιδιαίτερα άσεμνα που σήμερα δεν θα τα έγραφα έτσι... μα πως να το πω, έβαλα τον εαυτό μου μέσα σ' αυτό το βιβλίο.

Ο Έλιοτ το επαίνεσε αρκετά μα αυτό που επαινεί δεν είναι το βιβλίο, αλλά το γεγονός πως ένας νεαρός 24 τότε ετών έβλεπε τα πράγματα που του αποκαλύπτονταν ξαφνικά, η αλήθεια που υπήρχε σ' αυτό. Ήταν η τέχνη να εκθέσεις την αποκάλυψη, μέσα από τους ήχους της ίδιας σου της φωνής, σα να ξαναγεννιόσουν, σαν το ξαφνικό σπάσιμο ενός αυγού. Έτσι κι έγινε - έσπασα το τσόφλι και ξεχύθηκε μια λάβα κι έπρεπε να βρω ένα τρόπο να αντιμετωπίσω τη λάβα για να μη σκεπάσει  καίγοντας τα πάντα.
πηγή άρθρου