Μ' εσένα

Όλη την ώρα με βομβαρδίζουν
τόσα και τόσα πράγματα που αγαπώ -
ουρανός και φως, άνεμος, σύννεφα και νύχτα -
και συλλογιέμαι τη μέρα
που πέρασε αυτήν που έρχεται
σαν ένα περιβόλι παλαιό γεμάτο ανεπανόρθωτα ώριμα
και αστραψιές στην άκρη της κατανόησης
που κάνουν ορατές κι ωραίες
τόσες απέραντες στιγμές
νοτισμένες με την απουσία σου
όταν μένουν κλειστά τα βλέφαρα
με την κουρτίνα της ατέλειωτης ονειροπόλησης.

Πρίγκιπά μου από τη Χώρα των Χαμογέλων,
πάλι για σένα παραμιλώ
αυτή την ώρα την πανέμορφη
που φεύγουν τ' άστρα άφωνα
στην αγωνία της αυγής
και το Αιώνιο βγαίνει απ' το σκοτάδι
τώρα να βυθιστεί στο φως
μ' Εσένα.

Το ποίημα έγραψε η Αναστασία (Ανίτα) Τσαπάλου ποιητ. συλ. Ψυχή Χαρταετού Κόρινθος '09
Ξεχωρίζουν οι διατυπώσεις
ανεπανόρθωτα ώριμα, Χώρα των Χαμογέλων, φεύγουν τ' άστρα άφωνα, το Αιώνιο βγαίνει απ' το σκοτάδι

Τρελλές Γαζέλες

Την περασμένη θεατρική περίοδο (2006-2007), ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Γκλόρια το έργο του Γάλλου συγγραφέα Ζαν-Μαρί Σεβρέ Τρελλές Γαζέλες σε… ψηλά τακούνια (γαλλ.: Les Amazones), σε μετάφραση και διασκευή του Χάρη Βορκά, σκηνοθεσία και σκηνικά του Κοραή Δαμάτη και ερμηνεία από χαρισματικούς ηθοποιούς, με προεξάρχουσα την Κατερίνα Διδασκάλου, μέλος του Συνδέσμου μας, καθώς επίσης την Άννα Ανδριανού, την Μαρία Γεωργιάδου, τον Γιάννη Δρίτσα και τον Δημήτρη Πλειώνη.

Το έργο Les Amazones τού σχετικά νέου, τόσο στην ηλικία όσο και στην δραματουργία, συγγραφέα πρωτοδιδάχθηκε στο Παρίσι και κατόπιν έκανε σημαντική διεθνή καρριέρα, αφού μέχρι στιγμής έχει μεταφραστεί σε έξι γλώσσες και παιχτεί σε επτά χώρες. Αν και παίζεται σαν κωμωδία, κατά την γνώμη μας, το έργο είναι τραγωδία, όχι βέβαια με όρους αριστοτελικούς, εφόσον δεν περικλείει «παθημάτων κάθαρσιν», αλλά με όρους δικούς του, σύγχρονους, γιατί αφήνει στον θεατή την πικρή γεύση ενός αγώνα, το πιθανότερο, αδιέξοδου: αγώνα για επιβίωση, αγώνα για αξιοπρέπεια, αγώνα για ποιότητα ζωής και, τέλος, ίσως, αγώνα για ευτυχία.
συνέχεια

sail

Delacroix painting - Le radeau de la Meduse"

Από τη συλλογή Sotheby's πίνακας του Delacroix

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 1946 - Υπουργείο χτες πρωί όπως νιώθεις το φαρμακευτικό ανάδυσμα ενός νοσοκομείου. Έντονη αίσθηση, που μ' αρπάζει από τα ρουθούνια, πως βρίσκομαι σ' ένα άσυλο για ειδικές νευρώσεις. Τα λόγια τους, οι γκρίνιες τους, οι θυμοί τους, οι αντιδράσεις τους, χωρίς υπόσταση.

Καθώς έλεγα κάτι τέτοιο σ' ένα φίλο, παρατηρεί: "Όλη η Ελλάδα είναι έτσι". Σήμερα, ξυπνώντας, όλα αυτά μου ξανάρχονται στο μυαλό, ενώ έξω η ρομβία παίζει τα αιώνια τραγούδια των "Παναθηναίων '12 -΄13". Καημένη Ελλάδα.

Αρχίζω να σκέπτομαι σοβαρά -και είναι φριχτά βασανιστική αυτή η σκέψη- πως, ύστερ' από την πρωτοφανή συγκέντρωση του Ελληνισμού στον ελλαδικό χώρο (τον καιρό του μεσοπολέμου), μόνο η δυνατότητα μιας καινούργιας διασποράς (π/λειψη: με επακόλουθο μια επανασυγκέντρωση) θα επιτρέψει στους Έλληνες να κάμουν κάτι.

Σήμερα βλέπει κανείς καθαρά τα ψυχολογικά συμπτώματα πειναλέων ναυαγών σε μια ξυλάρμενη σχεδία. Γυρεύουν να φάει ο ένας τον άλλον: "Le Radeau de la Meduse".

Τρίτη, 6 Αυγούστου - Μέρες όμοιες και αδιάφορες μέσα στη ζέστη. Το μυαλό δε δουλεύει, ολάκερος ο άνθρωπος πέφτει σε μια κατάσταση ψόφια κινείται μόνο με συνήθειες. Ξανακοίταξα την Έρημη Χώρα αυτές τις μέρες. Έκανα μερικές διορθώσεις τρεις σημαντικές. Άρχισα να σχεδιάζω μια διάλεξη για τον Καβάφη και τον Έλιοτ.
Γ. Σεφέρης - Ημερολόγιο Ε΄ - Μέρες του '45-51

Μαγικό Κουτί:..Ταξίδια - Σαντορίνη..:

Μαγικό Κουτί:..Ταξίδια - Σαντορίνη..:

Σαντορίνη μακρινό νησί χαμένο σ' άγριο πέλαγος - πια ξεχασμένο
Σε θυμάμαι τώρα που το κερί σιγοκαίει και μακρινή στ' αυτιά μου ηχεί μια φωνή
Τώρα που η μουσική καλεί σε ένωση με κάτι θεϊκό
Φτερούγες ανάλαφρα της νύχτας πνεύματα
στους ώμους μου επάνω.