29.3.09

The Blind Leading the Blind

The Blind Leading the Blind
Take my hand. There are two of us in this cave.
The sound you hear is water; you will hear it forever.
The ground you walk on is rock. I have been here before.
People come here to be born, to discover, to kiss,
to dream, and to dig, and to kill. Watch for the mud.
Summer blows in with the scent of horses and roses;
fall with the sound of sound breaking; winter shoves
its empty sleeve down the dark of your throat.
You will learn toads from diamonds, the fist from the palm,
love from the sweat of love, falling from flying.
There are a thousand turnoffs. I have been here before.
Once I fell off a precipice. Once I found gold.
Once I stumbled on murder, the thin parts of a girl.
Walk on, keep walking, there are axes above us.
Watch for occasional bits and bubbles of light—
birthdays for you, recognitions : yourself, another.
Watch for the mud. Listen for bells, for beggars.
Something with wings went crazy against my chest once.
There are two of us here. Touch me.

(From : Dependencies, 1965) - Lisel Mueller
Τυφλος καθοδηγωντας Τυφλο
Κράτησε το χέρι μου. Είμαστε μαζί σ' αυτή τη σπηλιά.
Ο ήχος που ακούς είναι το νερό - θα τ' ακούς για πάντα.
Το έδαφος που περπατάς είναι αυτός ο βράχος. Ήμουν και 'γω εκεί.
Οι άνθρωποι έρχονται εδώ για να γεννηθούν, ν' ανακαλύψουν, να φιληθούν,
να ονειρευτούν, να σκάψουν και να σκοτώσουν. Πρόσεχε τη λάσπη.
Το καλοκαίρι έρχεται με το άρωμα από τα άλογα και τα τριαντάφυλλα -
το φθινόπωρο με τον ήχο με τον άνεμο που φυσά,
ο χειμώνας ρίχνει το αδειανό του γάντι στο βάθος του λαιμού σου.
Θα ακούσεις για διαμάντια, φοινικιές, γλυκούς έρωτες, πτώσεις από ψηλά.
Χιλιάδες είναι οι στροφές. Ήμουν και 'γω εκεί.
Κάποτε έπεσα, κάποτε βρήκα χρυσάφι. Κάποτε κατηγορήθηκα.
Περπάτα, συνέχισε να περπατάς
παρά τα τσεκούρια που επικρέμονται στα κεφάλια μας.
Φρόντιζε να διακρίνεις τις απαλές κηλίδες του φωτός,
τη θύμηση της μέρας των γενεθλίων σου
αναγνωρίσεις - δικές σου και άλλων.
Πρόσεχε τη λάσπη. Άκου τις καμπάνες, τη φωνή των ζητιάνων.
Κάτι με φτερά κάποτε κυρίευσε την καρδιά μου.
Είμαστε δύο εδώ. Άγγιξε με.

(Από τις Εξαρτήσεις 1965) - Lisel Mueller
Σε μια πρώτη προσέγγιση αυτό το ποίημα με λίγες γραμμές αδρής αλλά ρομαντικής ποιητικής τέχνης, δείχνει όλα τις πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης: Το κενό αλλά και την ολοκλήρωση, τη σκληράδα αλλά και την ομορφιά - ο βράχος είναι ό,τι πιο εύστοχο για να καταδείξει τη σκληρότητα και το αδυσώπητο της υπαρξιακής πορείας.
Αλλά και το "ήμουν και 'γω εκεί" υπαινίσσεται την απόλυτη ενότητα που διέπει την ανθρώπινη υπόσταση και απορρέει στην απόλυτη συμπαράσταση και αφοσίωση που ο τυφλός δείχνει στον εξ ίσου τυφλό συνοδοιπόρο του.