28.9.07

Γιούρι

Απέραντος ορίζοντας, υψούται γαλάζιος
μιας αρυτίδωτης θάλασσας αχνός παφλασμός
τις σκέψεις καλύπτει.
Νερό μιας ύψιστης απόλαυσης
μια κολυμπήθρα
όπου πατήματα, χνάρια, σβήνουν του χθες
μονάχα αέρας απαλός, νερό καθάριο.

Ήλιος να τσουρουφλίζει την άμμο την καφέ
λευκά σπαρμένη, γυαλιστερά, ασύμμετρα κοχλάδια.
Κι ο σκύλος – Γιούρι τον φώναξες,
εκεί ξαπλωμένος στον ίσκιο της ξαπλώστρας
σημάδι μιας άπιαστης βούλησης, υπέρτατης.

"Γιούρι", σα να ψιθύρισες, "Δεν έχω πόνο πια, όπως και σύ"
μακριά μου τον επήρανε τα σύννεφα που αργοπερνούν
σκόρπισε τις επιθυμίες μου ο αγέρας.
Μονάχος, βρίσκομαι κοντά σου
με του ήλιου τις ακτίνες, να διαπερνούν το δέρμα, τη σάρκα, τα κόκαλα.
με τον αγέρα την πλάτη να μου χαϊδεύει απαλά, καθώς κι σένα…

Παραδομένοι είμαστε κι οι δυο στην ίδια βούληση
που γίνεται εξουσία
καθώς ο αέρας, μαίνεται μέσα στην καταιγίδα
τα κύματα θεριεύουν…"

Ξάφνου ο ήχος μιας καμπάνας
ετούτο τον απαλό αγέρα διαπερνά
για λίγο παύει να φυσά - όσο κρατάει μια σκέψη
που χάνεται μες του γαλάζιου την απέραντη σιγή…
της πόλης τους απόηχους, τους ζωηρούς μαντεύεις.

Ανάριος κυμάτων παφλασμός
ανάλαφρος ρυτιδισμός κυμάτων.
η θάλασσα εδώ που προσκαλεί μες τη ζεστή αγκαλιά της.
Με τη δροσιά του ζωογόνου κύματος
σώμα, αισθήσεις γεμάτες
ξαπλώνεσαι πάνω στην άμμο τη ζεστή
το χθες πια έχει σβήσει.

Εικόνα Α΄ Αρχική Πηγή: Παραλία Medditerranian, Ρόδος Μαντράκι (Κέντρο)

Ξαπλώστρες Φωτο πηγή από Tropic gr
Ρόδος, Mανδράκι