ποιητική βραδιά

Edgar DEGAS: Ludovic Halevy et Mme Cardinal

2012-01-06T22:30:00.003+02:00

Edgar Degas 1834-1917 (83)

Ο Κος Αλεβύ επισκέπτεται τη σχολή χορού της Κας Καρντινάλ - να παραλάβει την κόρη του; την ανηψιά του; την προστατευομένη του; (protegée).
Ο Κος Αλεβύ ιδιοκτήτης του θεάτρου (θεατρώνης) επισκέπτεται το θέατρο για να συγχαρεί το μπαλέτο ή ακόμη και να παραλάβει την προστατευόμενη του. Ευγενής ως συνήθως προτείνει κάποιο γερό πουρμπουάρ στη δασκάλα χορού για την επιτυχία της παράστασης.
Η Κα Καρντινάλ τείνει τα χέρι της να παραλάβει τα χρήματα. Αυτό που εντυπωσιάζει σ' αυτόν τον πίνακα είναι η μπέρτα της Κας Καρντινάλ. Κόκκινα μεγάλα καρό σε μαύρο φόντο παραπέμπει σε κάποια βιοποριζόμενη γυναίκα με μάλλον πενιχρό εισόδημα —εν αντιθέσει με το επίσημο ένδυμα του Κου Αλεβύ με ημίψηλο καπέλο και φράκο επιμελώς ντυμένος για μια κομψή νυχτερινή έξοδο. Σε δεύτερο πλάνο, βλέπουμε τη μπαλαρίνα - σήμα κατατεθέν της θεματολογίας του ζωγράφου.
(1938, λιθογραφία σε χάραξη Maurice Potin - 2500e)

Art Conseil International : Artprice Ads : Ludovic Halevy et Madame Cardinal [Edgar DEGAS]

Blaise Cendrars - Ο ποιητής της Γιορτής και της Περιπλάνησης

2011-10-08T12:47:00.007+03:00

Blaise Cendrars

Γεννημένος στο Σω ντε φον Chaux-de-Fonds της Ελβετίας το 1887 από Σκωτσέζα μητέρα και πατέρα Ελβετό, ο Μπλέιζ Σεντράρ (Blaise Cendrars) (1887 - 1961) - υπήρξε ο ποιητής της Γιορτής και της Περιπέτειας. Ανήκει κι αυτός στο λογοτεχνικό ρεύμα που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται περί τα μέσα του 20ου αιώνα —της γενιάς της αποκαλούμενης "Beat Generation" από τον πρωτοπόρο του ρεύματος αυτού Jack Kerouac με συνοδοιπόρους τον Alan Ginsberg κ.ά. Τον Blaise Cendrars θαυμάζει απεριόριστα και ο Henry Miller, άλλος κι αυτός ιδιοφυής συγγραφεύς, λάτρης τω ταξιδιών και των περιπλανήσεων.

Στα 16 του, ο Μπλέηζ, όπως άλλοι παίρνουν το τρένο για να πάνε στο Βιερζόν (Vierzon) ή στο Μπορν λε Μιμοζά (Bornes les Mimosas), εκείνος παίρνει το πρώτο τρένο για να πάει στη Μόσχα! Από 'κει παίρνει τον Υπερσιβηρικό για να πάει στη Κϊνα χωρίς να τσιγκουνευτεί τα χρήματα αφού επιβιβάζεται χωρίς λεφτά, ούτε καν εισητήριο! Φαίνεται καθαρά πως ο Μπλέιζ Σαντράρ διάλεξε τη νομαδική ζωή. αφ' ενός, αφ' ετέρου κάποιον ονόματι Ρογκοβίν - αφού συντροφεύεται απ' αυτόν στα πρώτα του ταξίδια, πουλώντας μια ευτελή αλλά και ετερόκλητη πραμάτεια - όπως σουγιάδες, τιρ-μπουσόν κλπ. έως και φέρετρα!

Στα είκοσι του χρόνια ο Μπλέιζ - που αργότερα πολιτογραφήθηκε Γάλλος, φθάνει για πρώτη φορά στη Γαλλία. Για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες του ο ιδιοφυής ποιητής, - καλύτερα μάλλον τυχοδιώκτης - με τη καλή έννοια της λέξης, αρχίζει να καλλιεργεί το κάρδαμο! Στη πορεία, καθ' όσον αυτή η δραστηριότητα δεν του αποβαίνει κερδοφόρος γίνεται μελισσοκόμος!

Blaise Cendrars

Η αρχή της περιουσίας του! Οκτώ χιλιάδες φράγκα μέλι το χρόνο - ήμουν πλέον πλούσιος! διακηρύσει. Στο μεταξύ συνδέεται με τον Γκυστάβ λε Ρουζ (Gustave le Rouge) συγγραφέα του "Ο Μυστηριώδης γιατρός Κορνήλιος" (Le mysterieux docteur Cornelius).
Λίγο αργότερα γνωρίζεται και με τον Ρεμύ ντε Γκωμόν (Remy de Gaumont) του οποίου θαυμάζει τον "Μυστικό Λατίνο" (Le Latin Mystique). Τέλικά καταλήγει στις Βρυξέλλες και στο Λονδίνο όπου γίνεται ζογκλέρ σ' ένα καμπαρέ και συγκατοικεί μ' έναν νεαρό φοιτητή που άλλος δεν είναι από τον Τσάρλυ Τσάπλιν - άγνωστος εκείνη την εποχή και το ίδιο μ' εκείνον απένταρος. (συνεχίζεται) source

Αντίο Ανατόλια

2011-08-05T09:16:00.002+03:00

Έχει τύχει κι' έχω πάει πολλές φορές στο Κουσάντασι. Σε μια απ' αυτές η εταιρεία μας πήγε εκδρομή στην Άνω Έφεσο. Ήταν μια μαγευτική εκδρομή. Στον ανηφορικό φιδωτό δρόμο για το χωριό Κίρκιντζε τα μάτια γέμιζαν τα χρώματα τ' ουρανού και της ελιάς, των πεύκων και των σχίνων του βουνού. Στο βάθος η θάλασσα στραφτάλιζε στον ήλιο του μεσημεριού. Το χωριό γεμάτο δένδρα ανάμεσα στις καφετιές στέγες απλωνόταν απόκοσμο αλλά καθόλου σιωπηλό στην πλαγιά του λόφου. Στα στενοσόκακκα μαγαζιά με τη ντόπια πραμάτεια: Λάδι, ελιές, σαπούνια, υφαντά, ξηροί καρποί... Ένα τυπικά Τουρκικό παζάρι κι εκεί.

Στον πλάτανο όπου καθήσαμε θαρρείς κι ο χρόνος δεν είχε κυλήσει κι από μακριά θα ξεπρόβαλλε η μικρή Διδώ με τις κοτσίδες. Στο νου μου η μεγάλη συγγραφεύς που βγήκε απ' αυτόν τον χαμένο πια Ελληνισμό της Μικρασίας, που τον ύμνηση, τον έκλαψε με δάκρυ πικρό σαν χάθηκε. Το βιβλίο της "Αντίο Ανατόλια", μαζί με τα "Ματωμένα Χώματα", θα μένει ανέπαφο απ' το χρόνο να μας θυμίζει τις Χαμένες Πατρίδες.

Eat Pray Love

2010-10-13T12:56:00.014+03:00

Αυτό το έργο είναι τόσο ρομαντικό και ειλικρινές... Το να παίρνεις μια απόφαση που ούτε στο μεγαλύτερο όνειρο σου δεν θα μπορούσες να πάρεις - να εγκαταλείψεις το σύντροφο σου, την ασφάλεια του σπιτιού σου, τις κοινές σας όμορφες στιγμές, το όνειρο που ακόμη δεν έχει γίνει πραγματικότητα για μια άλλη αναζήτηση ενός άλλου ονείρου: Να βρεις τον εαυτό σου, να δοκιμάσεις εκ νέου τις δυνάμεις σου, να ξαναγεννηθείς σ' έναν άγνωστο πολιτισμό, σε έναν άγνωστο τόπο.

Το έργο διαπραγματεύεται με ανάλαφρο τρόπο το καθημερινό δράμα της διάψευσης των προσδοκιών προτείνοντας μια ρηξικέλευθη λύση - εκείνη της αποτίναξης των δεσμών με την καθημερινότητα. Με ποιο τρόπο; Φυσικά με τη φυγή. Η ηρωϊδα φεύγει απ' τον τόπο της να ζήσει νέες εμπειρίες με μοναδική συντροφιά τον εαυτό της, το κουράγιο και τη δύναμη του εαυτού της - έτσι όπως προβάλλει στο έργο δυναμικός, μεγαλόψυχος, ανοιχτός στη μάθηση και τους ανθρώπους.

Εντάξει, το έργο είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μιας ηρωίδας όμορφης, δυναμικής, χαρούμενης, ευχάριστης, μορφωμένης, πετυχημένης επαγγελματικά ή έστω απλά, ταλαντούχας - που βρίσκει ιδανική ενσάρκωση στην ανέμελη, ανάλαφρη, κομψή, φιγούρα της Julia Roberts (της Λιζ), που μετά τα δυο ταξίδια της στην Ιταλία (Eat!) και στην Ινδία (Pray) συναντά (επιτέλους!) στο μαγευτικό Bali (Love) Ινδονησίας, τον εξίσου γοητευτικό Javier Bardem.

Κι εκείνος είναι πληγωμένος από την αισθηματική του ζωή, κι εκείνος αναζητά το καινούργιο και το άφθαρτο. Θα τους προσφερθεί μέσ' τη μαγεία των γαλάζιων νερών και της πλούσιας τροπικής βλάστησης, μέσα στη ποιητική και μαγευτική διαμονή τους στο εξωτικό Bali νέα ζωή, μια νέα αρχή.

Το βασικό motto της ταινίας είναι η Ποιητική της ζωής και συνάμα η Ποίηση της. Πόσο ποιητές μπορούμε να μείνουμε σ' αυτόν τον άχαρο κόσμο που μας περιβάλλει; Δίνει λοιπόν ως προς αυτή την αιτίαση, μια ελπίδα ακόμη και γι' αυτούς που δεν μπορούν ή δεν αποτολμούν να πραγματοποιήσουν μια νέα αρχή, δια μέσου μιας στροφής 180 μοιρών: Την ελπίδα πως όλα μπορούν ν' αλλάξουν - παρ' όλα τα οδυνηρά πολλές φορές σημάδια του παρελθόντος, να υπάρξει η επούλωση και η γιατρειά και γιατί όχι; μια νέα προσωπική τοποθέτηση. Καθώς της λέει στο τέλος ο σύντροφος της, τη στιγμή που της προτείνει να πάρουν τη βάρκα να περάσουν απέναντι να ζήσουν για λίγο στο ερημικό νησί: "Μια νέα αρχή για μας θα 'ναι αυτό το νησί - Μεταξύ της χώρας σου και της χώρας αυτής" δηλαδή ακόμη και σαν μία ανάπαυλα από μια ύπουλη, ψυχοφθόρα καθημερινότητα, πάντα υπάρχει διέξοδος ή έστω ένας τρόπος αποτίναξης των δεσμών απ' αυτήν.
Βασισμένο στο νέο Νεο-Υορκέζικο best-seller - Gilbert, Elizabeth. Eat, Pray, Love: One Woman's Search for Everything Across Italy, India and Indonesia. (New York City, New York, USA), Viking Press, 16 February 2006 - ένα ωραίο έργο με εκπληκτικές ερμηνείες από όλους τους συμμετέχοντες ηθοποιούς, προεξάρχουσας της πολύ όμορφης J. Roberts, και στην ενότητα του Bali, του εξίσου γοητευτικού Javier Bardem. info Web - video fr.

Desert Land - Thomas Eliot

2010-07-21T20:08:00.016+03:00

Η έρημη χώρα 1922
Σίβυλλα τι θέλεις; respondebat illa: αποθανείν θέλω

Α΄. Η ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ

Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.
5 Ο χειμώνας μας ζέσταινε, σκεπάζοντας Τη γη με το χιόνι της λησμονιάς, θρέφοντας
Λίγη ζωή μ' απόξερους βολβούς.
Το καλοκαίρι μας ξάφνισε καθώς ήρθε πάνω απ' το Σταρνμπέργκερζε
Με μια μπόρα -σταματήσαμε στις κολόνες,
10 Και προχωρήσαμε στη λιακάδα, ως το Χοφγκάρτεν,
Κι ήπιαμε καφέ, και κουβεντιάσαμε καμμιάν ώρα
Bin gar keine Russin stamm' aus Litauen, echt deutsh.
Και σαν είμασταν παιδιά, μέναμε στου αρχιδούκα,
Του ξαδέρφου μου, με πήρε με το έλκυθρο,
15 Και τρόμαξα. Κι' έλεγε, Μαρία,
Μαρία, κρατήσου δυνατά. Και πήραμε την κατηφόρα.
Εκεί νιώθεις ελευθερία, στα βουνά.
Διαβάζω, σχεδόν όλη τη νύχτα, και πηγαίνω το χειμώνα στο νότο.

Ποιές ρίζες απλώνονται γρυπές, ποιοί κλώνοι δυναμώνουν
20 Μέσα στα πέτρινα τούτα σαρίδια; Γιέ του ανθρώπου,
Να πεις ή να μαντέψεις, δεν μπορείς γιατί γνωρίζεις μόνο
Μια στίβα σπασμένες εικόνες, όπου χτυπάει ο ήλιος,
Και δε σου δίνει σκέπη το πεθαμένο δένδρο, κι ο γρύλος ανακούφιση,
Κι η στεγνή πέτρα ήχο νερού. Μόνο
25 έχει σκιά στον κόκκινο τούτο βράχο,
(Έλα κάτω απ' τον ίσκιο του κόκκινου βράχου),
Και θα σου δείξω κάτι διαφορετικό
Κι απ' τον ίσκιο σου το πρωί που δρασκελάει ξοπίσω σου
Κι απ' τον ίσκιο σου το βράδυ που ορθώνεται να σ'ανταμώσει-
30 Μέσα σε μια φούχτα σκόνη θα σου δείξω το φόβο.

Frisch weht der Wind
Der Heimat zu
Mein Irisch Kind,
Wo weilest du?

35 "Μου χάρισες γυάκινθους πρώτη φορά πριν ένα χρόνο-
Μ' έλεγαν η γυακίνθινη κοπέλα."γ
Όμως όταν γυρίσαμε απ' τον κήπο των Γυακίνθων,
Είταν αργά, γεμάτη η αγκάλη σου, και τα μαλλιά σου υγρά, δεν μπορούσα
Να μιλήσω, θολώσανε τα μάτια μου, δεν είμουν
40 Ζωντανός μήτε πεθαμένος, και δεν ήξερα τίποτε,
Κοιτάζοντας στην καρδιά του φωτός, τη σιωπή.
Oed' und leer das Meer.

Η κυρία Σόζοστις, διάσημη χαρτομάντισσα,
Είταν πολύ κρυολογημένη, μολαταύτα
45 Λένε πως είναι η πιο σοφή γυναίκα της Ευρώπης,
Με μια δαβολεμένη τράπουλα. Εδώ, είπε,
Είν' το χαρτί σας, ο πνιγμένος Φοίνικας Θαλασσινός,
(Να, τα μαργαριταρια, τα μάτια του. Κοιτάχτε!)
Εδώ 'ναι η Μπελλαντόνα, η Δέσποινα των Βράχων,
50 Η δέσποινα των καταστάσεων.

Μ' εσένα

2009-12-06T10:20:00.005+02:00

Όλη την ώρα με βομβαρδίζουν
τόσα και τόσα πράγματα που αγαπώ -
ουρανός και φως, άνεμος, σύννεφα και νύχτα -
και συλλογιέμαι τη μέρα
που πέρασε αυτήν που έρχεται
σαν ένα περιβόλι παλαιό γεμάτο ανεπανόρθωτα ώριμα
και αστραψιές στην άκρη της κατανόησης
που κάνουν ορατές κι ωραίες
τόσες απέραντες στιγμές
νοτισμένες με την απουσία σου
όταν μένουν κλειστά τα βλέφαρα
με την κουρτίνα της ατέλειωτης ονειροπόλησης.

Πρίγκιπά μου από τη Χώρα των Χαμογέλων,
πάλι για σένα παραμιλώ
αυτή την ώρα την πανέμορφη
που φεύγουν τ' άστρα άφωνα
στην αγωνία της αυγής
και το Αιώνιο βγαίνει απ' το σκοτάδι
τώρα να βυθιστεί στο φως
μ' Εσένα.

Το ποίημα έγραψε η Αναστασία (Ανίτα) Τσαπάλου ποιητ. συλ. Ψυχή Χαρταετού Κόρινθος '09
Ξεχωρίζουν οι διατυπώσεις
ανεπανόρθωτα ώριμα, Χώρα των Χαμογέλων, φεύγουν τ' άστρα άφωνα, το Αιώνιο βγαίνει απ' το σκοτάδι

Τρελλές Γαζέλες

2009-12-04T11:39:00.006+02:00

Την περασμένη θεατρική περίοδο (2006-2007), ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο Θέατρο Γκλόρια το έργο του Γάλλου συγγραφέα Ζαν-Μαρί Σεβρέ Τρελλές Γαζέλες σε… ψηλά τακούνια (γαλλ.: Les Amazones), σε μετάφραση και διασκευή του Χάρη Βορκά, σκηνοθεσία και σκηνικά του Κοραή Δαμάτη και ερμηνεία από χαρισματικούς ηθοποιούς, με προεξάρχουσα την Κατερίνα Διδασκάλου, μέλος του Συνδέσμου μας, καθώς επίσης την Άννα Ανδριανού, την Μαρία Γεωργιάδου, τον Γιάννη Δρίτσα και τον Δημήτρη Πλειώνη.

Το έργο Les Amazones τού σχετικά νέου, τόσο στην ηλικία όσο και στην δραματουργία, συγγραφέα πρωτοδιδάχθηκε στο Παρίσι και κατόπιν έκανε σημαντική διεθνή καρριέρα, αφού μέχρι στιγμής έχει μεταφραστεί σε έξι γλώσσες και παιχτεί σε επτά χώρες. Αν και παίζεται σαν κωμωδία, κατά την γνώμη μας, το έργο είναι τραγωδία, όχι βέβαια με όρους αριστοτελικούς, εφόσον δεν περικλείει «παθημάτων κάθαρσιν», αλλά με όρους δικούς του, σύγχρονους, γιατί αφήνει στον θεατή την πικρή γεύση ενός αγώνα, το πιθανότερο, αδιέξοδου: αγώνα για επιβίωση, αγώνα για αξιοπρέπεια, αγώνα για ποιότητα ζωής και, τέλος, ίσως, αγώνα για ευτυχία.
→ συνέχεια

sail

2009-11-01T19:21:00.019+02:00

Delacroix painting - "Le radeau de la Meduse" - Από τη συλλογή Sotheby's πίνακας του Delacroix

Παρασκευή, 3 Αυγούστου 1946 - Υπουργείο χτες πρωί όπως νιώθεις το φαρμακευτικό ανάδυσμα ενός νοσοκομείου. Έντονη αίσθηση, που μ' αρπάζει από τα ρουθούνια, πως βρίσκομαι σ' ένα άσυλο για ειδικές νευρώσεις. Τα λόγια τους, οι γκρίνιες τους, οι θυμοί τους, οι αντιδράσεις τους, χωρίς υπόσταση.

Καθώς έλεγα κάτι τέτοιο σ' ένα φίλο, παρατηρεί: "Όλη η Ελλάδα είναι έτσι". Σήμερα, ξυπνώντας, όλα αυτά μου ξανάρχονται στο μυαλό, ενώ έξω η ρομβία παίζει τα αιώνια τραγούδια των "Παναθηναίων '12 -΄13". Καημένη Ελλάδα.

Αρχίζω να σκέπτομαι σοβαρά -και είναι φριχτά βασανιστική αυτή η σκέψη- πως, ύστερ' από την πρωτοφανή συγκέντρωση του Ελληνισμού στον ελλαδικό χώρο (τον καιρό του μεσοπολέμου), μόνο η δυνατότητα μιας καινούργιας διασποράς με επακόλουθο μια επανασυγκέντρωση θα επιτρέψει στους Έλληνες να κάμουν κάτι.

Σήμερα βλέπει κανείς καθαρά τα ψυχολογικά συμπτώματα πειναλέων ναυαγών σε μια ξυλάρμενη σχεδία. Γυρεύουν να φάει ο ένας τον άλλον: "Le Radeau de la Meduse".

Τρίτη, 6 Αυγούστου - Μέρες όμοιες και αδιάφορες μέσα στη ζέστη. Το μυαλό δε δουλεύει, ολάκερος ο άνθρωπος πέφτει σε μια κατάσταση ψόφια κινείται μόνο με συνήθειες. Ξανακοίταξα την Έρημη Χώρα αυτές τις μέρες. Έκανα μερικές διορθώσεις τρεις σημαντικές. Άρχισα να σχεδιάζω μια διάλεξη για τον Καβάφη και τον Έλιοτ.
Γ. Σεφέρης - Ημερολόγιο Ε΄ - Μέρες του '45-51

Σαντορίνη

2009-09-25T10:31:00.010+03:00

Σαντορίνη μακρινό νησί χαμένο σ' άγριο πέλαγος - πια ξεχασμένο
Σε θυμάμαι τώρα που το κερί σιγοκαίει και μακρινή στ' αυτιά μου ηχεί μια φωνή

Τώρα που η μουσική καλεί σε ένωση με κάτι θεϊκό
Φτερούγες ανάλαφρα της νύχτας πνεύματα
στους ώμους μου επάνω.

Μαγικό Κουτί :..Ταξίδια - Σαντορίνη..:

Zero+: Αλεξανδρινοι βασιλεις.

2009-04-14T21:18:00.005+03:00

Zero+: Αλεξανδρινοι βασιλεις.
Μαζεύθηκαν οι Αλεξανδρινοί
να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά,
τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια,
Αλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη
φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο,
εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς,
μες στη λαμπρή παράταξη των στρατιωτών.

Ο Αλέξανδρος - τον είπαν βασιλέα
της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων.
Ο Πτολεμαίος - τον είπαν βασιλέα
της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης.
Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά,
ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί,
στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους,
η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων,
δεμένα τα ποδήματά του μ' άσπρες
κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια.
(συνέχεια)

Σημειωση
Τον Καβάφη τον απασχολούσε επί μέρες ολόκληρες η περιγραφή των ενδυμάτων του Καισαρίωνα - το τι χρώμα θα ήταν το μετάξι. Μαρτυρία "Ταξιδεύοντας" Α΄τόμος - Ν. Καζαντζάκης.
(Από ποιητική βραδιά για τον Κων. Καβάφη της "Στέγης Σύρου" - 04/09)

The Blind Leading the Blind

2009-03-29T12:11:00.023+03:00

The Blind Leading the Blind

Take my hand. There are two of us in this cave.
The sound you hear is water; you will hear it forever.
The ground you walk on is rock. I have been here before.
People come here to be born, to discover, to kiss,
to dream, and to dig, and to kill. Watch for the mud.
Summer blows in with the scent of horses and roses;
fall with the sound of sound breaking; winter shoves
its empty sleeve down the dark of your throat.
You will learn toads from diamonds, the fist from the palm,
love from the sweat of love, falling from flying.
There are a thousand turnoffs. I have been here before.
Once I fell off a precipice. Once I found gold.
Once I stumbled on murder, the thin parts of a girl.
Walk on, keep walking, there are axes above us.
Watch for occasional bits and bubbles of light—
birthdays for you, recognitions : yourself, another.
Watch for the mud. Listen for bells, for beggars.
Something with wings went crazy against my chest once.
There are two of us here. Touch me.

(From : Dependencies, 1965) - Lisel Mueller

Τυφλος καθοδηγωντας Τυφλο

Κράτησε το χέρι μου. Είμαστε μαζί σ' αυτή τη σπηλιά.
Ο ήχος που ακούς είναι το νερό - θα τ' ακούς για πάντα.
Το έδαφος που περπατάς είναι αυτός ο βράχος. Ήμουν και 'γω εκεί.
Οι άνθρωποι έρχονται εδώ για να γεννηθούν, ν' ανακαλύψουν, να φιληθούν,
να ονειρευτούν, να σκάψουν και να σκοτώσουν. Πρόσεχε τη λάσπη.
Το καλοκαίρι έρχεται με το άρωμα από τα άλογα και τα τριαντάφυλλα -
το φθινόπωρο με τον ήχο με τον άνεμο που φυσά,
ο χειμώνας ρίχνει το αδειανό του γάντι στο βάθος του λαιμού σου.
Θα ακούσεις για διαμάντια, φοινικιές, γλυκούς έρωτες, πτώσεις από ψηλά.
Χιλιάδες είναι οι στροφές. Ήμουν και 'γω εκεί.
Κάποτε έπεσα, κάποτε βρήκα χρυσάφι. Κάποτε κατηγορήθηκα.
Περπάτα, συνέχισε να περπατάς
παρά τα τσεκούρια που επικρέμονται στα κεφάλια μας.
Φρόντιζε να διακρίνεις τις απαλές κηλίδες του φωτός,
τη θύμηση της μέρας των γενεθλίων σου
αναγνωρίσεις - δικές σου και άλλων.
Πρόσεχε τη λάσπη. Άκου τις καμπάνες, τη φωνή των ζητιάνων.
Κάτι με φτερά κάποτε κυρίευσε την καρδιά μου.
Είμαστε δύο εδώ. Άγγιξε με.

(Από τις Εξαρτήσεις 1965) - Lisel Mueller

Σε μια πρώτη προσέγγιση αυτό το ποίημα με λίγες γραμμές αδρής αλλά ρομαντικής ποιητικής τέχνης, δείχνει όλα τις πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης: Το κενό αλλά και την ολοκλήρωση, τη σκληράδα αλλά και την ομορφιά - ο βράχος είναι ό,τι πιο εύστοχο για να καταδείξει τη σκληρότητα και το αδυσώπητο της υπαρξιακής πορείας.
Αλλά και το "ήμουν και 'γω εκεί" υπαινίσσεται την απόλυτη ενότητα που διέπει την ανθρώπινη υπόσταση και απορρέει στην απόλυτη συμπαράσταση και αφοσίωση που ο τυφλός δείχνει στον εξ ίσου τυφλό συνοδοιπόρο του.

Παράλληλη μελέτη διηγημάτων

2009-01-28T13:59:00.006+02:00

Λέξημα> Άρθρα> Παράλληλη μελέτη διηγημάτων :: Lexima.gr

Εισαγωγή
Από τα τέλη του 19ου ως τις αρχές του 20ου αι. η Ευρωπαϊκή πεζογραφία κινείται ανάμεσα στον Ρεαλισμό (Γκ. Φλωμπέρ, Φ. Ντοστογιέφσκι), τον Νατουραλισμό (Ε. Ζολά, Τ. Ρακέν, Γ. Σλαφ) τον Αισθητισμό κι από το ρεύμα των «λογοτεχνών της παρακμής» καταλήγει στον Μοντερνισμό, χωρίς να δεχθεί σημαντική επίδραση από τον Συμβολισμό.
Καθώς η Ζωγραφική αφήνει τον Ιμπρεσιονισμό για χάρη του Εξπρεσιονισμού, η Λογοτεχνία απομακρύνεται από τον Ρεαλισμό και τον Νατουραλισμό για να αφεθεί σε μια νέα έκφραση λυρικότητας. «Έσχατη υπόσταση του ρομαντισμού», ο Μοντερνισμός - ρεύμα στο οποίο θα θητεύσουν οι: Μ. Προυστ (Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο), Τζ. Τζόυς (Οδυσσέας), Φρ. Κάφκα (Ο Πύργος, Η Δίκη), Β. Γουλφ (Η Κυρία Νταλλογουαίη, Τα κύματα) - διαμορφώνεται ως αντίδραση προς τις Ρεαλιστικές εμμονές.

Εγκαταλείποντας την ευθύγραμμη αφήγηση κι απόλυτη συσχέτιση αιτίας-αποτελέσματος, ενστερνίζεται μια πιο αποσπασματική χρονικά γραφή «λεπτό προς λεπτό», με ελευθερία συνειρμικής κίνησης στον χώρο και στον χρόνο . Οι χαρακτήρες αναλύονται υπό το πρίσμα των νεοεμφανιζόμενων ψυχολογικών θεωριών .
Οι μοντερνιστές διάκεινται εχθρικά προς τη ζωή της πόλης, που συνθλίβει και καταρρακώνει τους κατοίκους της. Ο κόσμος, γι' αυτούς, δεν προσφέρει κανένα σκοπό στην ανθρώπινη ύπαρξη, κανένα σαφές ηθικό πρότυπο.

Ορόσημο στην προσπάθεια αντίδρασης των συγγραφέων του Μοντερνισμού προς το ύφος και το περιεχόμενο της μυθιστοριογραφίας του 19ου αι., αποτελούν οι Δουβλινέζοι του James Joyce.

Η σήμερον ως αύριον και ως χθες

2009-01-17T09:43:00.009+02:00

Ανθολόγιο κειμένων από την συλλογή "Αι γενεαί αι πάσαι" ή Η σήμερον ως αύριον και ως χθες

Επάνω από τα κύματα των επελάσεων
Μέσα στα θρύψαλα της καθημερινής ζωής
Και στις ανατινάξεις των οπτασιών και των ονείρων
Μέσα στο άγχος των πολέμων –ευτυχώς-
Των αρχαγγέλων ο εσμός.

Ειρήνη ειρήνη και πυκνά πλεμάτια
Κατά του στίφους των ακρίδων
Κατά του πλήθους των σκορπιών και των ερίδων
Η χαίτη της καθεμιάς βουίζει
Και δάσος πλήρες από έντομα γιγάντια

Κ’ αίφνης οι πίδακες των ιδικών μας απαντήσεων
Με την ευχή της μάνας μας
Ενάντια στα μαχαίρια των πογκρόμ
Ενάντια στα κνούτα της Οχράνα

Ανδρέας Εμπειρίκος/ Μπράϊλα Ρουμανίας 1901 - Κηφισιά 1975 (συνέχεια)

Ernest Hemingway

2009-01-07T09:47:00.051+02:00

Κεφάλαιο 1ο - Τίτλος

Έρνεστ Χέμινγουει

(Απόσπασμα)
Στις σκέψεις μας που ήταν ατέρμονες
Οι απαντήσεις ήταν λακωνικές

Ο χορός μας στο ρυθμό που υπαγόρευε ο διάβολος
Σερνάμενοι τρέμοντας όταν το βράδυ
στο σπίτι προσευχόμασταν

Άλλου Κυρίου το πρωί υπηρέτες
Το βράδυ διαφορετικού.

Chapter Heading

Ernest Hemingway

For we have thought the longer thoughts
And gone the shorter way.
And we have danced to devil's tunes
Shivering home to pray;
To serve one master in the night,
Another in the day.

Περισσότερα γι' αυτό το ποίημα που αγγίζει την τελειότητα - αν ορισθεί τέλειο "εκείνο στο οποίο τίποτε άλλο δεν μπορεί να προστεθεί", Ψηφιοποίηση του αρχείου Χέμινγουει στην Κούβα,
βιβλία του συγγραφέα.

Κωστής Παλαμάς ¦ Δυό Μάτια

2008-07-22T13:20:00.004+03:00

Μαγικό Κουτί ¦ Κωστής Παλαμάς ¦ Δυό Μάτια

Του λύχνου μου το λάδι σώθηκε,
και ξαγρυπνώ. Τι νύχτα! ΄Αστρο κανένα,
στην άκρη απ' το κρεβάτι μου ένα φάντασμα
κι απάνω μου δυό μάτια καρφωμένα.

Ο κόσμος δεν υπάρχει. Από της άβυσσος
ρουφήχτηκε τα στόματα. Σκοτάδι
Μόνο δυό μάτια υπάρχουνε στ' ανύπαρχτα,
δυό μάτια μοναχά γιομίζουν τ' άδεια.

Μόνο δυό μάτια στα σκοτάδια φέγγουνε.
Όλα κοιμούνται, χάνονται, όλα σβούνε,
μόνο δυό μάτια με κοιτάζουν άγρυπνα,
δεν κλείνουνε· ποτέ δε θα κλειστούνε

Τραγουδιστής Αρχάγγελος

2008-07-22T11:53:00.021+03:00

Τραγουδιστης Αρχαγγελος

Νησιά βραχώδη, ξερό τοπίο
Σε ξέφρενο ρυθμό τραγουδιστής
αρχάγγελος του πάθους
τραγουδιστής που χάνει τον εαυτό του
μονάχα αυτός απόμεινε κυρίαρχος.

Φωνάζει η εγκατάλειψη
στους δρόμους
στα ατελείωτα μποτιλιαρίσματα
Στη βιάση της ζωής τρέχουμε
Έλεος δεν ζητάμε
Νομίζουμε

Ο ρυθμός εκεί να σφυροκοπάει
μια γκρίζα πόλη
μια νύχτα απατηλή
με σφηνάκια και βλέμμα στο κενό
Ένας τέλειος διάκοσμος
αστραφτερό περιτύλιγμα - κι από κάτω
μια γεύση νόθα, απροσδιόριστη

Όμως κάτι νέο γεννιέται απ' το παλιό ή
το παλιό αναπαράγει τον εαυτό του;
Της παρακμής εκπρόσωπος τραγουδιστής
Θεός αυτής της σύγχισης.

Γιώργος Σεφέρης - Νιζίνσκυ

2008-05-04T18:35:00.010+03:00

Παρουσιάστηκε καθώς κοίταζα στο τζάκι μου τ' αναμμένα κάρβουνα. Κρατούσε στα χέρια ένα μεγάλο κουτί κόκκινα σπίρτα. Μου το 'δειξε σαν τους ταχυδακτυλουργούς που βγάζουν από τη μύτη του διπλανού μας ένα αβγό.

Τράβηξε ένα σπίρτο, έβαλε φωτιά στο κουτί, χάθηκε πίσω από μια πελώρια φλόγα, κι ύστερα στάθηκε μπροστά μου.
Θυμάμαι το βυσσνί του χαμόγελο και τα γυαλένια του μάτια. ΄Ενα οργανέτο στο δρόμα χτυπούσε ολοένα την ίδα νότα. Δεν ξέρω να πω τι φορούσε.

Μ' έκανε να συλλογιέμαι επίμονα ένα πορφυρό κυπαρίσσι. Σιγά σιγά τα χέρια του άρχισαν να ξεχωρίζουν από το τεντωμένο του κορμί σε σταυρό. Από που μαζεύτηκαν τόσα πουλιά; Θά 'λεγες πως τα είχε κρυμμένα κάτω από τις φτερούγες του.

Μαγικό Κουτί : ..Γ. Σεφέρης - Τετράδιο Γυμνασμάτων..:

Δείπνο στο Σηκουάνα

2008-03-22T13:28:00.004+02:00

Δείπνο ή γεύμα στα bateaux mouches (όπως λέγονται) ή απλά για καφέ - το πλωτό κινέζικο εστιατόριο στο Σηκουάνα (ναι, υπάρχει κι αυτό!) δεν θα δυσαρεστήσει κανέναν...

Janet - Feedback

2008-03-20T15:21:00.009+02:00

- Janet Jackson Lyrics

Ό,τι φας κι ό,τι πιεις

2008-02-27T18:34:00.003+02:00

Επιστρέψαμε, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Λίγοι τυχεροί μείνατε ακόμη, αλλά μάλλον τελειώνουν κάπου εδώ οι γιορτές.

Όπως όλα τα πράγματα, χωρίζονται σε πριν, σε διάρκεια και σε μετά. Το πριν είχε σχέση με το πακετάρισμα, πραγμάτων και σκέψεων. Κατά τη διάρκεια των γιορτών, όλοι περάσαμε όπως το επιδιώξαμε, το σχεδιάσαμε ή και πάλι όχι ακριβώς. Έγκειται στον καθένα μας το κομμάτι αυτό. Άλλοι καλά, άλλοι καλύτερα, άλλοι πάλι καυλύτερα (εμπνευσμένο από κάποιες άθλιες κόρες), ορισμένοι ίσως διαφορετικά. Ήσυχα, με ένταση, με πάθος, με κούραση και ξεκούραση, με υπερβολές, συνήθως. Ψωνίσαμε, ξοδέψαμε στα μέτρα του δυνατού ο καθένας, μείναμε, γυρίσαμε.

Το μετά κάπου τώρα αρχίζει. Πρώτα, η επιστροφή. Αργή, με κούραση, με νεύρα, σίγουρα με αναμνήσεις που θέλει κανείς να κρατήσει ή να διώξει. Έπειτα, η τακτοποίηση. Όλα αυτά τα πράγματα που πήραμε μαζί μας, πρέπει με ένα μαγικό τρόπο να ξαναβρεθούν στις ντουλάπες σιδερωμένα και καθαρά. Τα αναμνηστικά των ταξιδιών, οι φωτογραφίες, τα φαγητά που περισσέψαν, τα κιλά που πήραμε αγκαλιά με τις αποφάσεις για το νέο έτος. Οι νέοι έρωτες, οι παλιές σχέσεις, τα φαντάσματα του παρελθόντος, οι φιλίες, η αναθεώρηση των απόψεων σηματοδοτούν κάθε νέο ξεκίνημα.
↓ XΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗ ΛΑΡΙΣΑ!

Ό,τι φας κι ό,τι πιεις: Γιορτές: το ποτό πριν... το τσιγάρο μετά

Deep Purple | Hush lyrics

2008-02-27T11:32:00.014+02:00

Deep Purple | Hush lyrics
I got a certan little girl shes on my mind
No doubt about it she looks so fine
Shes the best girl that I ever had
Sometimes shes gonna make me feel so bad (...)

↓
Μια άλλη εκτέλεση -εξ ίσου καλή με των Deep Purple- με τους Kula Shaker

Cowboy Junkies - Sweet Jane

2008-02-27T10:06:00.012+02:00

Cowboy Junkies LYRICS - Sweet Jane Lyrics
Anyone whos ever had a heart
Wouldnt turn around and break it
And anyone whos ever played a part
Wouldnt turn around and hate it
Sweet jane, sweet jane
Sweet, sweet jane

You're waiting for Jimmy down in the alley
Waiting there for him to come back home
Waiting down on the corner
and thinking of ways to get back home
Sweet Jane, sweet Jane
Sweet, sweet Jane

more on Cowboy Junkies

Cowboy Junkies 2001

The Ten (or Eleven) Commandments of 2008

2008-02-25T10:30:00.004+02:00

Μόνο δέκα λέει; Θα ΄λεγα πως αυτά που χρειάζεται να κάνει κανείς είναι να κόψει τις κακές συνήθειες, τις κακές επιροές, τις κακές για τον εαυτό του σκέψεις... Αλλά για αρχή... εντάξει αν και με ορισμένα πράγματα - δύσκολα τα πράγματα...

just crazy chinaman talk»Blog Archive»The Ten (or Eleven) Commandments of 2008

Αιχμαλωσία της Σιωπής

2008-02-23T17:12:00.006+02:00

Μαγικό Κουτί :..Κέρκυρα..

Απ' άκρη σ' άκρη ουρανού και θάλασσας
μελίσσι ξεχύνονταν
πλήθος πολύχρωμο.

Αργόσυρτα στενάζοντας
δρόμους ανεξερεύνητους
όριζε το φεγγάρι.
Απόμακρος κυμάτων παφλασμός, γλυκό σπινθήρισμα βλεμμάτων
ανέμου ριπές, μέσα από κάμαρες παλιούς φανοστάτες,
εξώστες και κατώφλια κτιρίων ενετικών
νύχτα διάστυχτη ψήγματα ασημιά και χρυσά.

Μες τα βαθύσκια καλντερίμια, από τα βάθη του χρόνου
πλανιόταν η σιωπή
ζωών που τελεύτησαν, φλογών που σβυστήκαν, φράσεων που δεν ειπώθηκαν
ανεμοστρόβιλων που πέρασαν
άγνωστων μυστικών κρυμένων αδιόρατα
σε σπίτια ανδρών επιφανών
—περίτεχνα στη λήθη τη μαρμάρινη
ωραία στολισμένα.
Στο βουητό της θάλασσας του Ιονίου

στα μαύρα φύκια που ξεβράζουν οι ακτές του σαν τις στοιχειώνει τρικυμία
—ανθρώπων ιστορία:
Πάνω στις γκρίζες πέτρες, αθώρητη σφραγίδα.

(Αρχική θέση)

Περιμένοντας

2008-02-23T16:58:00.007+02:00

Kάπου αλλού σ' άγνωστο τόπο απαλοί λόφοι
σβήνουν κατρακυλώντας στη θάλασσα.
Γαλάζιο κα ρόδινο
μια θάλασσα πηχτή, ακίνητη σε ζώνει.

Συνέχεια έρχονται ως το καράβι παιδιά κολυμπώντας
πάνω σε λάστιχα φορτηγών, φύλλα φελιζόλ —αυτοσχέδιες σχεδίες

λίγες δραχμές ζητούν τσιγάρα, καραμέλες. (...) συνέχεια

Άγιοι Σαράντα → Λιμάνι στην Αδριατική πόλη της Αλβανίας, με πολύ μεγάλη φυσική ομορφιά
Μαγικό Κουτί :..Αλβανία, Άγιοι Σαράντα..:

Ωραίο φθινοπωρινό πρωί

2008-02-23T14:32:00.012+02:00

Γ. Σεφέρης - Ημερολόγιο Καταστρώματος Α΄
Να που μ' αρέσουν επί τέλους αυτά τα βουνά
μ' αυτό το φως
με δέρμα ρυτιδωμένο σαν την κοιλιά του ελέφαντα
όταν τα μάτια του στενεύουν απ' τα χρόνια.
Νά που μ' αρέσουν αυτές οι λεύκες, δεν είναι πολλές
σηκώνοντας τους ώμους μέσα στον ήλιο.
Οι αψηλοί γκέγκηδες οι κοντοί τόσκηδες το καλοκαίρι με τα δρεπάνια
και το χειμώνα με τα τσεκούρια
κι όλο τα ίδια ξανά και ξανά, ίδιες κινήσεις
στα ίδια σώματα κόπηκε η μονοτονία.

Τι λέει ο Μουεζίνης στην άκρη του μιναρέ; για πρόσεξε
Έσκυψε ν' αγκαλιάσει μια ξανθή κούκλα στο πλαινό μπαλκόνι.
Αυτή ανεμίζει δυό ρόδινα χεράκια στον ουρανό
δεν παραδέχεται να τη βιάζουν
Ωστόσο γέρνει ο μιναρές και το μπαλκόνι σαν τον πύργο της Πίζας (...)
(συνέχεια)
Αυτά έγραφε ο Σεφέρης από την Κορυτσά το 1937

Πάει και το λίγο Φως...

2008-02-02T15:25:00.002+02:00

K. Παλαμάς - "Πάει και το λίγο φως..."

Πάει και το λίγο φως... Δετός, άνεργος, νύχτα, τρέμω, καίω.

Περισσότερα...
Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού - Παλαμάς Kωστής - Palamas

Χαλάσματα

2008-02-02T14:48:00.015+02:00

Κωστής Παλαμάς

Κωστής Παλαμάς - "Χαλάσματα"

Γύρισα στα ξανθά παιδιάτικα λημέρια,
γύρισα στο λευκό της νιότης μονοπάτι,
γύρισα για να ιδώ το θαυμαστό παλάτι,
για με χτισμένο απ' των Ερώτων τ' άγια χέρια.

Το μονοπάτι το'πνιξαν οι αρκουδοβάτοι,
και τα λημέρια τα 'καψαν τα μεσημέρια,
κι ένας σεισμός το 'ριξε κάτου το παλάτι,

και μες στα ερείπια τώρα και τ' αποκαίδια
απομένω παράλυτος - σαύρες και φίδια
μαζί μου αδερφοζούν οι λύπες και τα μίση
και το παλάτι ένας σεισμός το 'χει γκρεμίσει.
Περισσότερα: Μαγικό Κουτί :..Κ. Παλαμάς Η Σχολή του Συμβολισμού..:

Nicky

2007-10-27T10:33:00.000+03:00

Η Νίκυ Χίλτον αγαπάει το μαύρο χρώμα. Σε αντίθεση με την αδελφή της που συνήθως ντύνεται στα ροζ. Εδώ στους δρόμους του Παρισιού - super energetic!
(περισσότερα)

Ρίμα

2007-10-25T13:16:00.000+03:00

Χείλια, φρουροί της αγάπης μου που είταν να σβύσει
χέρια, δεσμά της νιότης μου που είταν να φύγει
χρώμα προσώπου χαμένου κάπου στη φύση
δένδρα... πουλιά... κυνήγι...

Κορμί, μαύρο μες το λιοπύρι σαν το σταφύλι
κορμί πλούσιο καράβι μου, που ταξιδεύεις;
Είναι η ώρα που πνίγεται το δείλι
και κουράζομαι ψάχνοντας τα ερέβη...

(Η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει).

Γιώργος Σεφέρης Στροφή

Αυτό το ποίημα ταιριάζει στις δύσκολες στιγμές που κάποιος περνάει... Αιτία γι' αυτές μπορεί να είναι διάφορα - από τον θυμό που τον καταλαμβάνει για κάτι (κι αυτά είναι δεκάδες μικροπράγματα που εμφνανίζονται και τους δίνεται μεγάλη σημασία) και αφορούν την κατάσταση τη συναισθηματική με τους άλλους, έως τα κακώς κείμενα που δείχνουν απειλητικά, δηλαδή την κατάσταση της τηλεόρασης, των εφημερίδων, της πολιτικής, της απομυθοποίησης των πάντων που πολλές φορές γίνεται εσκεμμένα από συκοφάντες ή ραδιούργους ή απλά διαφωνούντας ή κακοπροαίρετους...
Το ότι "η ζωή μας κάθε μέρα λιγοστεύει" είναι σαν ένα ηχηρό σάλπισμα που είναι αρκετό να μας βγάλει από έναν λήθαργο που δεν οδηγεί παρά στην επανάληψη του ίδιου σκηνικού μέσα μας.

Ήμουν σ' ένα από αυτά τα αδιέξοδα όταν το διάβασα και αισθάνθηκα αμέσως τη δύναμη των μεγαλόπνοοων λόγων να με παροτρύνει ν' αλλάξω διάθεση, μια ζωογόνος ενέργεια άρχιζε να με καταλαμβάνει... Δεν μπορεί, γίνεται ν' αλλάξουν τα πράγματα φθάνει ν' αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι - για να μην αισθανόμαστε σαν "χρώμα προσώπου χαμένου στη φύση" - δηλαδή χαμένου απ' τον ίδιο τον εαυτό μας και τη δύναμη που έχουμε μέσα μας ν' αλλάξουμε, ν' αλλάξουν τα πράγματα, να πάνε όπως εμείς το θέλουμε.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα

2007-10-22T14:00:00.000+03:00

Δημήτρη Αργασταρά

Θέλω να γράψω ένα ποίημα
Που να μιλεί γλυκά στην καρδιά
Και την ζωή
Με την αναζήτηση του ανεκπλήρωτου
Με την λαχτάρα του τιποτένιου
Με τον φόβο του κενού
Να την εξαφανίζει
Ή – αν αυτό δεν μπορεί – να την καθαγιάζει
Ή – αν αυτό δεν γίνεται – να την μετουσιώνει
Σε απαλή αρμονική σίγουρη απλή πράξη
Καθώς το ηλιόβγαλμα σε κάθε ξημέρωμα.
(περισσότερα)

Μια ματιά στη μόδα...

2007-10-01T09:05:00.006+03:00

The Sartorialist at the Ready-to-Wear Fashion Shows on Style.com
Μια χαρακτηριστική εικόνα των τάσεων της μόδας, "δια εμπνεύσεως" Giorgio Armani.

Αυτά που μ' αρέσουν στη φωτο είναι αφ' ενός το σημείο φωτογράφησης και το μοντέλο αλλά κυρίως το ατημέλητα επίσημο στιλ του συνόλου: Η σπορ τσάντα, η πρόχειρα δεμένη ζώνη, τα παπούτσια στιλ '40, η διαφάνεια της φούστας, το μαλακό ύφασμα με τις ανάλαφρες πτυχές.

Αυτό τ σύνολο αποτελείται από τρία κομμάτια: Το διαφανές φόρεμα, η λεπτή φούστα και το χονδρότερο της ίδιας απόχρωσης αλλά σκουρότερο ζακετάκι.

Το γκρι χρώμα του μπετόν του φόντου της φωτο, ο αχνοφωτισμένος διάδρομος πίσω, τα γυαλιά στο χέρι του μοντέλου - όλα είναι μελετημένα στην εντέλεια.

Αυτό όμως που θα 'πρεπε να τονισθεί είναι το αψεγάδιαστο της εφαρμογής αυτών των μαλακών υφασμάτων και φυσικά οι δυο αποχρώσεις του απαλού μωβ.

Γιούρι

2007-09-28T13:06:00.009+03:00

Απέραντος ορίζοντας, υψούται γαλάζιος

Μιας αρυτίδωτης θάλασσας αχνός παφλασμός
τις σκέψεις καλύπτει..
Νερό μιας ύψιστης απόλαυσης
μια κολυμπήθρα όπου πατήματα, χνάρια σβήνουν του χθες
Μονάχα αέρας απαλός, νερό καθάριο.

Ήλιος να τσουρουφλίζει την άμμο την καφέ
λευκά σπαρμένη, γυαλιστερά, ασύμμετρα κοχλάδια.
Κι ο σκύλος – Γιούρι τον φώναξες,
εκεί ξαπλωμένος στον ίσκιο της ξαπλώστρας
σημάδι μιας άπιαστης βούλησης, υπέρτατης.
Γιούρι, σα να ψιθύρισες, «Δεν έχω πόνο πια, όπως και σύ
μακριά μου τον επήρανε τα σύννεφα που αργοπερνούν
σκόρπισε τις επιθυμίες μου ο αγέρας.
Μονάχος, βρίσκομαι κοντά σου καθώς εσύ
με του ήλιου τις ακτίνες, να διαπερνούν το δέρμα, τη σάρκα, τα κόκαλα.
με τον αγέρα την πλάτη να μου χαϊδεύει απαλά, καθώς κι σένα…

Παραδομένοι είμαστε κι οι δυο στην ίδια βούληση
που γίνεται εξουσία
καθώς ο αέρας, μαίνεται μέσα στην καταιγίδα
τα κύματα θεριεύουν…»

Ξάφνου ο ήχος μιας καμπάνας ετούτο τον απαλό αγέρα διαπερνά
για λίγο παύει να φυσά - όσο κρατάει μια σκέψη
που χάνεται μες του γαλάζιου την απέραντη σιγή…
της πόλης τους απόηχους, τους ζωηρούς μαντεύεις.

Ανάριος κυμάτων παφλασμός, ανάλαφρος ρυτιδισμός κυμάτων.
η θάλασσα εδώ που προσκαλεί μες τη ζεστή αγκαλιά της.
Με τη δροσιά του ζωογόνου κύματος σώμα, αισθήσεις γεμάτες
ξαπλώνεσαι πάνω στην άμμο τη ζεστή, το χθες πια έχει σβήσει.

Ρόδος, Mανδράκι

Φωτο από Tropic gr

Του Πλοίου

2007-07-22T12:37:00.005+03:00

Τον μοιάζει βέβαια η μικρή αυτή, με το μολύβι απεικόνισίς του.
Γρήγορα καμωμένη, στο κατάστρωμα του πλοίου·
ένα μαγευτικό απόγευμα.
Το Ιόνιον Πέλαγος ολόγυρά μας.
Τον μοιάζει.

Όμως τον θυμούμαι σαν πιο έμορφο.
Μέχρι παθήσεως ήταν αισθητικός,
κι αυτό εφώτιζε την έκφρασί του.
Πιο έμορφος με φανερώνεται
τώρα που η ψυχή μου τον ανακαλεί, απ' τον Καιρό.

Απ' τον Καιρό. Είν' όλ' αυτά τα πράγματα πολύ
παληά - το σκίτσο, και το πλοίο, και το απόγευμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης 1919

Also see: Tου Πλοίου

Μονοτονία

2007-07-17T16:32:00.013+03:00

Κωνσταντινος Πετρου Καβαφης

Μονοτονία

Την μιά μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί.
Θα γίνουν τα ίδια πράγματα,
θα ξαναγίνουν πάλι -
οι όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κωνσταντίνος Πέτρου Καβάφης - 1913

Τρώες

2007-05-31T21:20:00.002+03:00

Τρώες

Είν' οι προσπάθειές μας, των συφοριασμένων
είν' οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε κομμάτι
παίρνουμε επάνω μας κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές Ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει...

Είν' οι προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασις μας χάνονται
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαίνε κ' αισθήματα
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Καβάφης [1905]

Όσο μπορείς

2007-05-08T11:19:00.003+03:00

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως τη θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μές την πολλή συνάφεια του κόσμου
μες τις πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κι εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.
Κωνσταντινος Καβαφης - 1913

Κεριά

2007-05-08T11:07:00.005+03:00

Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μια σειρά κεράκια αναμένα-
χρυσά, ζεστά και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων
τα πιό κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω ν τα βλέπω
με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν

Κωνσταντίνος Καβάφης 1899

Γκρίζα

2007-05-05T19:33:00.001+03:00

Κοιτάζοντας ένα οπάλλιο μισό γκρίζο
θυμήθηκα δυό ωραία γκρίζα μάτια
που είδα θα 'ναι είκοσι χρόνια πρίν...
------------------------------------------------
Για ένα μήνα αγαπηθήκαμε.
Έπειτα έφυγε, θαρρώ στην Σμύρνη,
για να εργασθεί εκεί, και πια δεν ιδωθήκαμε.

Θ' ασχήμισαν -αν ζεί- τα γκρίζα μάτια
θα χάλασε το ωραίο πρόσωπο

Μνήμη μου, φύλαξέ τα σύ ως ήσαν.
Και μνήμη, ό,τι μπορείς από τον έρωτα μου αυτόν,
ό,τι μπορείς φέρε με πίσω απόψε.

Κωνσταντίνος Καβάφης

Ποιητική βραδιά ΕΡΤ

2007-04-25T14:29:00.003+03:00

Μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή της ΕΡΤ εγκαινιάστηκε. Πρόκειται για μια συμπαραγωγή με τη Γαλλική τηλεόραση και παρουσιάζει συζητήσεις λογοτεχνικού περιεχομένου. Η συγκεκριμένη εκπομπή παρουσίασε τον εκδότη του οίκου "Opera" μαζί με το Γάλλο τιμώμενο συγγραφέα που έχει παρουσιαστεί από αυτές τις εκδόσεις και του οποίου το έργο "Όσκαρ" παίζεται στην ελληνική θεατρική σκηνή.

Ο Γκυστάβ Φλωμπέρ αγωνίζεται μόνος εναντίον όλων

2007-03-05T11:35:00.007+02:00

Εφηβος επιτηδευμενα μισανθρωπος

Ο Γκυστάβ Φλωμπέρ είναι ακόμη έφηβος, δεκαέξι στα δεκαεπτά, όταν γράφει - το δεύτερο εξάμηνο του 1838 - τις «Aναμνήσεις ενός τρελού». Kάτω από τον αστερισμό του ρομαντισμού, του κυρίαρχου λογοτεχνικού ρεύματος εκείνων των ημερών, εγκυμονεί ήδη και μερικά από τα γνωρίσματα που θα τον καταστήσουν, δεκαετίες αργότερα, πατέρα του ρεαλισμού και πρόδρομο του μοντερνισμού. Δεν είναι εύκολο να κατατάξει κανείς αυτό το πρωτόλειο, τις «Αναμνήσεις ενός τρελού», σε κάποιο καθαρόαιμο λογοτεχνικό είδος. Στέκεται μετέωρο ανάμεσα στην αυτοβιογραφία και στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, στην εξομολόγηση και στην κατασκευή. Διόλου τυχαία δίχασε τους κριτικούς. Ο Αλμπέρ Τιμποντέ το χαρακτηρίζει «μια απλή αυτοβιογραφία και όχι μια μυθιστορηματική γραφή». Για τον Ζαν Μπρινό είναι «εντελώς αληθινό». Ο Πιέρ Ντοζ το εκλαμβάνει ως μια «αυτοβιογραφία άσχημα μεταμφιεσμένη». Ο Ζακ Ντουσέν, απεναντίας, ισχυρίζεται ότι η αφήγηση του Φλομπέρ δεν ενέχει καμία αξία μαρτυρίας, είναι μια λογοτεχνική άσκηση «με τον τρόπο του Ρουσό». Ο Ζαν Ζακ Ρουσό περιλαμβανόταν σίγουρα στα διαβάσματα του βιβλιοφάγου έφηβου Φλομπέρ. Ανάμεσα στους αγαπημένους του ήταν και ο Σαίξπηρ, ο Μπάιρον, ο Γκαίτε, ο Σατομπριάν. «Θυμάμαι», γράφει, «με πόση ηδονή καταβρόχθιζα, τότε, τις σελίδες του Βύρωνα, και του "Βέρθερου", με πόση περιπάθεια διάβαζα τον "Άμλετ", τον "Ρωμαίο", και τα φλογερότερα έργα της εποχής μας, όλα αυτά τα έργα τέλος πάντων που θεριεύουν τις ηδονές της ψυχής ή που την κάνουν να φλέγεται από ενθουσιασμό». Το πάθος, η ζωή πέρα και πάνω από τα κοινά μέτρα, ήταν το σήμα κατατεθέν του βυρωνικού ήρωα, και, μολονότι ο κατοπινός Φλομπέρ θα τον απαρνηθεί μετά βδελυγμίας, ο έφηβος Φλομπέρ θα φλέγεται να του μοιάσει. Αυτός ο πρώιμος Φλομπέρ, μεγαλόστομος κι ενθουσιώδης, επιτηδευμένα μισάνθρωπος - ο βυρωνικός ήρωας, ας μην το ξεχνάμε, αγωνίζεται μόνος εναντίον όλων - αναδύεται από τις «Αναμνήσεις ενός τρελού».

Κοκκος Αμμου

Δεν υπάρχει γνώρισμα του ρομαντισμού που να μην το μηρυκάζει, καθώς παρεμβάλλει τις σχοινοτενείς απόψεις του στην ούτως ή άλλως υποτυπώδη, καθαρά προσχηματική πλοκή.
Τι είναι ο άνθρωπος κατά τον Φλωμπέρ; «Κόκκος άμμου ριγμένος στο άπειρο από άγνωστο χέρι, έντομο δύσμοιρο μ' αδύναμα πόδια πασχίζοντας να κρατηθεί απ' όλα τα κλαδιά πάνω απ' το χείλος της αβύσσου [...] το μεγαλείο της σκόνης, ο μεγαλειότατος του τίποτα!». Αξίζει τουλάχιστον, αυτό το ασήμαντο κι εύθραυστο πλάσμα, να τύχει της συμπάθειάς μας; Κάθε άλλο. Ο επηρμένος νεανίας απεχθάνεται το ανθρώπινο είδος, ήδη από το γυμνάσιο: «Σε ηλικία δέκα ετών απέκτησα μια βαθιά αποστροφή για τους ανθρώπους».
Όλες οι ανθρώπινες έγνοιες τού φαίνονται χυδαίες. Ο ίδιος ο έρωτας, όπως τον βιώνει η πλέμπα, φαιδρός: «Δυο όντα ριγμένα στη γη κατά τύχη, κάτι συμβαίνει κι ανταμώνουν, αγαπιούνται, επειδή το ένα είναι γυναίκα και το άλλο άντρας [...] να τους ζευγάρωσαν κιόλας με τρόπο γελοίο με βογκητά και αναστεναγμούς, φροντίζοντας ν' αναπαράγουν έναν ακόμα ηλίθιο πάνω στη γη, ένα δυστυχισμένο που θα τους μιμηθεί».

Προδοσια και Λογοτεχνια

Πέθανε από εγκεφαλικό το 1880, στα 59 του χρόνια κι αφού είχε αφήσει προ πολλού πίσω του τον ρομαντισμό της νεανικής ηλικίας. Στις «Αναμνήσεις ενός τρελού» - «τρελός» με την έννοια του «σκεπτικιστή» - μπορεί να εξορκίζεται ο αγοραίος έρωτας των κοινών θνητών, αλλά εξυμνείται ο ρομαντικός έρωτας των ευγενικών ψυχών. Έναν παρόμοιο έρωτα, θνησιγενή και ανέλπιδο, έζησε αυτός ο μάλλον αντιπαθής αλαζόνας στο πρόσωπο της Ελίζας Σλέσινγκερ, παντρεμένης, με παιδί, έντεκα χρόνια μεγαλύτερής του. Τον εν λόγω έρωτα εξιδανικεύει στις «Αναμνήσεις» - εδώ η Ελίζα μετονομάζεται σε Μαρία - και την εν λόγω μούσα θεωρεί, στα δεκαεπτά του, ότι ουδέποτε πρόκειται να ξεπεράσει.
Όπως γνωρίζουμε από τη βιογραφία του, την ξεπέρασε άνετα. Πρόδωσε τόσο τη ρομαντική του ερωμένη όσο και τον ίδιο τον ρομαντισμό. Ευτυχώς για τη λογοτεχνία. Όπως γράφει και ο Ρολάν Μπαρτ: «H λογοτεχνία, από τον Φλομπέρ και μετά, είναι μια προβληματική της γλώσσας». Ίχνη αυτής της προβληματικής - στη δύναμη, κυρίως, των εικόνων - μπορούμε να εντοπίσουμε και στο πρωτόλειό του. Αξίζει να παραβλέψουμε τις αδυναμίες του. Διάβολε. Ήταν ακόμη οικότροφος.

H Γαληνη του Ταφου

Όπως κάθε ρομαντικός άξιος του ονόματός του, ο νεαρός Φλωμπέρ λατρεύει - για την ακρίβεια: αποζητάει - τον θάνατο και την τέχνη, το πιο ευγενές υποκατάστατο του θανάτου. Οι «Αναμνήσεις ενός τρελού» βρίθουν από πεισιθάνατες σκέψεις. Τη ζωή την αντιλαμβάνεται ως «θάνατο χωρίς την ανάπαυση του τάφου». Μακαρίζει τους νεκρούς: «Σκεφτόμουν πολύ καιρό τους πεθαμένους μέσα στους τάφους τους, τους ατελείωτους αιώνες που μένουν ακίνητοι κάτω απ' τη γη, μια γη γεμάτη θόρυβο, κραυγές κι οχλαγωγία, κι εκείνοι τόσο ήρεμοι, μέσα στα σάπια φέρετρα και η αλγεινή σιωπή τους διακόπτεται, ενίοτε, από μια τρίχα που πέφτει ή από κάποιο σκουλήκι που γλιστρά πάνω σε ένα απομεινάρι σάρκας». Χωρίς την ενασχόληση με την τέχνη, τίποτε δεν θα εμπόδιζε τον νεκρόφιλο έφηβο ν' αποζητήσει εμπράκτως τη γαλήνη του τάφου. Έτσι διατεινόταν τουλάχιστον. Στην πραγματικότητα γαντζώθηκε από τη ζωή όσο λίγοι, παρότι φιλάσθενος κι επιληπτικός. Πέθανε από εγκεφαλικό το 1880, στα 59 του χρόνια κι αφού είχε αφήσει προ πολλού πίσω του τα "φληναφήματα του ρομαντισμού".

source - "ΤΑ ΝΕΑ"

Dire Straits

2006-07-21T12:05:00.003+03:00

Dire Straits - "Single Handed Sailor" (lyrics)

Two in the morning, dry-dock town
The rivers rolls away in the night
Little gypsy moth she's all tied down
She quiver in the wind and the light
Yeah and a sailing ship just held down in chains
From the lazy days of sail
It's just lying there in silent pain
He lean on the turist rail
A mother and her baby and the colege war
and the concrete graves
You never wanna against the river law
Nobody rules the waves
Yeah and on the night when the lazy wind is a-wailing
Around the Cutty Sark
Single handed sailor goes sailing
Sailing away in the dark
He's upon the bridge on the self same night
The mariner of dry dock land
Two in the morning, but there is one green light
And the man on the barge of sand
She's gonna slip away below him
Away from the things he's done
But he just shouts "Hey man, what do you call this thing?"
He could have said "Pride of London"
On the night when the lazy wind is a-wailing
Around the Cutty Sark
Yeah the single handed sailor goes sailing
Sailing away in the dark

Βόσπορος

2006-06-14T14:22:00.002+03:00

Τότε στο Βόσπορο έβγαινε το φεγγάρι
Σαν σε λίμνη ολούθε
φώτα μιας πόλης άγνωστης
Αναλαμπές λήθης κρυφής
απ' τα βάθη του χρόνου βγαλμένης.

Λεωφόροι, εστιατόρια, βιτρίνες·
πλατείες όπου ρακένδυτοι κολάτσιζαν
τζαμιά με μύριους μιναρέδες
Στο Καρακιόι οι μικροπωλητές πουλάγανε κουλούρια
Παιδιά κολύμπαγαν στα βρώμικα νερά.

Στο πλήθος μέσα το πολύχρωμο
πόλης Ανατολής πολύβουης
μέσα στους γκρίζους ίσκιους
σαν μοιρολόι η φωνή του μουεζίνη αντηχεί
Στους κήπους τους περίτεχνους
στων σαραγιών τους μυστικούς διάδρομους
μια νύχτα φθάνει αλλιώτικη
στη γαλήνη
μιας άλλης διάστασης πια.

Μαύρο βελούδο και χρυσά μεταξωτά
κανέλα, κέδρος και λιβάνι
αστράφτουν τα μπακίρια στο παζάρι
τα περιδέραια, τα βραχιόλια, τα χρυσά φλουριά
Τα πλοία πάνε κι έρχονται στoυ Πέρα τα νησιά

Μόλις νυχτώσει ήχοι κι αρώματα·
προμήνυμα στιγμών μεθυστικών
μυστηριακών στροβιλισμών.

Kέρκυρα

2006-06-14T14:18:00.001+03:00

Στροφή πήραμε μικρή δίπλα απ' το καταπράσινο νησί
Χιλιάδες πεύκα νεοσσοί
χωμάτινο δρομάκι σ' ένα παλιό οίκημα οδηγεί
κυνηγετικό ίσως του χθες περίπτερο.
Αργά αργά η πόλη ξεπροβάλλει με τα ενετικά της κτίρια:
Τόνοι του ροζ και της ώχρας, καμπαναριά με κόκκινες κορφές
Το απόκρημνο βουνό στο φως των ηλιαχτίδων, χάνει την αγριάδα του
κι όλα γλιστρούν αθόρυβα, μες τη σιωπή της θάλασσας
σαν σε ταινία που αρχίζει.

Ξενοδοχείο το "ΙΟΝΙΟ", "ΑΤΛΑΝΤΙΣ",
μία επιγραφή: "ΟΥΖΟ ΤΣΑΝΤΑΛΗ" και δυο πολεμικά αραγμένα
Μπλέκει το Σήμερα στο Χθες και 'μεις μεσ' την εικόνα
παρακολουθούμε το τοπίο
επισκέπτες, απ' το πέλαγος του εαυτού μας φερμένοι.

Ο Μαθιός Πασχάλης ανάμεσα στα τριαντάφυλλα

2006-04-08T13:29:00.002+03:00

Καπνίζω χωρίς να σταματήσω απ' το πρωί
αν σταματήσω τα τριαντάφυλλα θα μ' αγκαλιάσουν
μ' αγκάθια και με ξεφυλλισμένα πέταλα θα με πνίξουν
φυτρώνουν στραβά όλα με το ίδιο τριανταφυλλί
κοιτάζουν περιμένουν να ιδούν κάποιον δεν περνά κανείς
πίσω απ' τον καπνό της πίπας μου τα παρακολουθώ
πάνω σ' ένα κοτσάνι βαριεστισμένο χωρίς ευωδιά,

στην άλλη ζωή μια γυναίκα μου έλεγε μπορείς ν' αγγίξεις
αυτό το χέρι
κι είναι δικό σου αυτό το τριαντάφυλλο είναι δικό σου
μπορείς να το πάρεις
τώρα ή αργότερα, όταν θελήσεις.

Κατεβαίνω καπνίζοντας ολοένα, τα σκαλοπάτια
τα τριαντάφυλλα κατεβαίνουν μαζί μου ερεθισμένα
κι έχουνε κάτι στο φέρσιμό τους απ' τη φωνή
στη ρίζα της κραυγής εκεί που αρχίζει
να φωνάζει ο άνθρωπος: "μάννα" ή "βοήθεια"
ή τις μικρές άσπρες φωνές του έρωτα.

Είναι ένας μικρός κήπος όλο τριανταφυλλιές
λίγα τεραγωνικά μέτρα που χαμηλώνουν μαζί μου
καθώς κατεβαίνω τα σκαλοπάτια, χωρίς ουρανό
κι η θεία της έλεγε: "Αντιγόνη ξέχασες σήμερα τη γυμναστική σου
στην ηλικία σου δε φορούσα κορσέ στην εποχή μου".
Η θεία της ήταν ένα θλιβερό κορμί μ' ανάγλυφες φλέβες
είχε πολλές ρυτίδες γύρω στ' αυτιά μια ετοιμοθάνατη μύτη
αλλά τα λόγια της ήταν γεμάτα φρόνηση πάντα.
Την είδα μια μέρα να 'γγίζει το στήθος της Αντιγόνης
σαν το μικρό παιδί που κλέβει ένα μήλο.

Τάχα θα τη συναπαντήσω τη γριά γυναίκα έτσι που κατεβαίνω;
Μου είπε σαν έφυγα: "Ποιός ξέρει πότε θα ξαναβρεθούμε"
κι έπειτα διάβασα το θάνατό της σε παλιές εφημερίδες
το γάμο της Αντιγόνης και το γάμο της κόρης της Αντιγόνης
χωρίς να τελειώσουν τα σκαλοπάτια μήτε ο καπνός μου
που μου δίνει μια γέψη στοιχειωμένου καραβιού
με μια γοργόνα σταυρωμένη τότες που είταν όμορφη, πάνω στο τιμόνι.

Κορυτσά, καλοκαίρι '37
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Ο Ήλιος του Απογεύματος

2006-04-08T13:21:00.004+03:00

Κ. Καβάφης - Ο ήλιος του Απογεύματος

Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κι η πλαγινή για εμπορικά γραφεία.
Όλο το σπίτι έγινε γραφεία μεσιτών κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.

Α η κάμαρη αυτή, τί γνώριμη που είναι.
Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές, κι εμπρός του ένα τούρκικο χαλί.
σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.
Δεξιά όχι αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέπτη.

Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε
κ' οι τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι
που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.
Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά.
Πλάι στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι ο ήλιος του απογεύματος το 'φθανε ως τα μισά.

...Απόγευμα η ώρα τέσσερες, είχαμε χωρισθεί για μια βδομάδα μόνο... Αλίμονον, η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.
Δες το ίδιο σε: Καβάφης Ήλιος του Απογεύματος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΒΑΦΗΣ Εκδ. Ίκαρος, σελ. 111 Εικόνα